ท่านเหล่าเฉียนเหยิน
(ท่านผู้เฒ่าน้ำใส)

ที่มาของฉายา "ผู้เฒ่าน้ำใส" "ใส" คือปราศจากสิ่งเจือปน "น้ำ" ท่านจอมปราชญ์เหลาจื้อ เขียนคำนิยามเกี่ยวกับน้ำไว้ว่า กุศลสูงเยี่ยงน้ำ ด้วยน้ำให้คุณต่อสรรพสิ่งโดยไม่เบียดบัง ศาสดาจารย์ขงจื้อ ก็ให้คำนิยามไว้ว่า น้ำกอปรด้วยคุณธรรมห้าประการ น้ำ เป็นกระแสไหลไม่หยุดยั้งนำความชุ่มฉ่ำไปสู่ชีวิตทั้งหลายเหมือนมีเมตตาธรรม น้ำ ไหลจากที่สูงลงสู่ที่ต่ำ ไม่ขัดขืนฝืนทวนกับลักษณะที่รองรับ เหลี่ยมยาวอย่างไรก็เป็นไปตามสถานภาพอันควร เหมือนมีทำนองคลองธรรม น้ำ ยิ่งใหญ่ไพศาล มิอาจประมาณขอบเขตความลุ่มลึกกว้างไกลเหมือนมีสภาวะ "ธรรม" อันคุณาการ น้ำ โกรกจากหน้าผานับร้อยวาสู่หุบเขาใหญ่โดยไม่หวั่น เหมือนมีพลังความกล้าหาญ น้ำ เมื่อตั้งวางก็ราบเรียบไม่เอาเปรียบสูงต่ำเหมือนรักษาวินัย ปริมาณที่เห็นเป็นเท่าใดก็เท่านั้น ไม่ต้องตัดหั่นบั่นทอนเหมือนมีความเที่ยงตรง น้ำ ซึมซาบซอกซอนถึงที่สุด เหมือนรู้พิเคราะห์ละเอียดลึกซึ้ง ต้นน้ำจะเริ่มจากทิศตะวันตกเป็นที่ตั้งเหมือนมีความมุ่งมั่นที่แน่นอน น้ำ จะตักขึ้นใช้สอย ถ่ายเทอย่างไรไม่ขัดข้อง เช่นนี้จึงชำระล้างสรรพสิ่งให้สะอาดหมดจดได้ อีกทั้งเหมือนรู้จักปรับสภาพให้เหมาะควร น้ำ ชอบด้วยคุณธรรมความดีมากมายดังกล่าว ฉะนั้นกัลยาณชนพบน้ำที่ใด จึงควรพินิจพิจารณา มองน้ำจึงให้พิจารณาถึงต้นกำเนิดของน้ำ อักษรจีนคำว่า"ใส" กับ"น้ำ" รวมกันแล้วหมายถึงแหล่งน้ำ แหล่งน้ำก็คือต้นน้ำ ลำธารกำเนิดจากต้นน้ำบนภูเขา จะไหลอยู่ทั้งวันทั้งคืนไม่ขาดสาย เรื่อยลงไปบรรจบทะเล แม่น้ำ ลำคลอง นับร้อยโดยดุษณี ผู้มีจิตงดงามดังน้ำ จึงมีสภาวะธรรมเช่นต้นน้ำที่รินไหลไม่ขาดสายและไม่เปลี่ยนแปลง ต้นน้ำไหลรินจึงเหมือนจิตที่ปิติท่วมท้นด้วยคุณธรรม ผู้ใฝ่ธรรมทั้งหลายจึงพึงพิจารณา บำเพ็ญตนให้เหมือนน้ำใสที่ให้คุณนับร้อยต่อสรรพสิ่งทั้งหลายโดยไม่ว่างเว้น ข้าพเจ้าดื่มน้ำใส (น้ำเปล่า) มาสามสิบกว่าปี จึงได้ฉายาว่า "ผู้เฒ่าน้ำใส" อีกทั้งกำลังเจริญเรียนอย่างน้ำใสให้ได้ดังกล่าว