ท่านธรรมอธิการหันเหล่าเฉียนเหยิน นามเดิม "เอินหยง" นามเสริมว่า "อวี่หลิน" ฉายา "ผู้เฒ่าน้ำใส" ท่านเป็นผู้ปกครองใหญ่ในวงการอนุตตรธรรม ขณะนี้(ค.ศ.1990) ท่านมีอายุได้เก้าสิบปีแล้ว นักธรรมหนุ่มสาวมักเรียกท่านด้วยความเคารพรักและซาบซึ้งว่า "ท่านปู่" ท่านธรรมอธิการเป็นผู้มีสติปัญญาเหนือกว่าคนทั่วไปมาตั้งแต่เด็ก ท่านศึกษาคัมภีร์ปรัชญาทุกแขนงได้อย่างลึกซึ้ง ภายใต้การอบรมกล่อมเกลาของครอบครัวที่ดี ทำให้ท่านบังเกิดความมุ่งมั่นด้วยปณิธานกว้างไกลในอันที่จะอุทิศตนสร้างคุณประโยชน์เพื่อชาติและสังคม

ท่านธรรมอธิการสำนึกในหน้าที่รับผิดชอบต่อชีวิตตั้งแต่อายุเพิ่งได้สิบกว่าปี ด้วยความเป็นคนซื่อสัตย์ขยันขันแข็งในการทำงานภายในเวลาไม่กี่ปีท่านก็เป็นที่ชื่นชมของผู้บังคับบัญชาจนได้เลื่อนตำแหน่งงานขึ้นเรื่อยๆ อายุเพียงสามสิบเศษก็ได้รับตำแหน่งผู้อำนวยการโรงงานทอผ้า ย้อมผ้า ต้าเต๋อหลง แห่งนครเทียนจิน
ด้วยคุณธรรมและความปรีชาสามารถของท่าน กิจการของบริษัทจึงก้าวหน้าไปไม่หยุดยั้ง การงานดำเนินไปอย่างราบรื่น ในขณะที่อนาคตของท่านกำลังรุ่งโรจน์สดใสอยู่นั้น เนื่องจากท่านมุมานะกับงานมากเกินไป ตรากตรำจนร่างกายทรุดโทรมจึงล้มป่วยลงด้วยวัณโรคปอดระยะที่สาม ซึ่งในสมัยนั้นไม่มีหมอและยาอะไรที่จะรักษาให้หายได้เลย ขณะที่ชีวิตตกอยู่ใกล้ความตายเพียงแค่เอื้อมนั้นเอง ท่านโชคดีได้พบแพทย์แผนโบราณท่านหนึ่ง แซ่ซุน หมอซุนได้ชวนให้ท่านธรรมอธิการไปขอรับวิถีธรรมที่พุทธสถานซึ่งเวลานั้นก็พอดีเป็นขณะที่พระพุทธจี้กงประทับทรงประทานพระโอวาททรงพระอักษรให้ปรากฏบนกระบะทราย
พระพุทธะจี้กงประทานข้อความตอนหนึ่งว่า "โรคภัยไข้เจ็บเล็กๆน้อยๆแค่นี้ ไม่มีอะไรน่าวิตก หากเจ้าศรัทธาปฏิบัติงานธรรมแทนเบื้องบน ต่อให้เจ็บหนักกว่านี้อีก เบื้องบนก็สามารถเรียกชีวิตของเจ้าคืนมาจากความตายได้"

ข้อความนี้ดูเหมือนพระองค์จะเจาะจงพูดกับท่านธรรมอธิการโดยตรง ดังนั้นท่านจึงอธิษฐานอยู่เบื้องหน้าพระองค์อย่างเงียบๆว่า "พระพุทธะจี้กงได้โปรดเมตตา หากพระองค์โปรดให้กระผมหายขาดจากวัณโรค และการอาเจียนเป็นโลหิตได้ กระผมจะวางมือจากกิจการทางโลก ติดตามบำเพ็ญธรรมปฏิบัติงานธรรมกับพระธรรมาจารย์ เพื่อช่วยเวไนยสัตว์ทั้งหลาย" ทันทีที่ท่านธรรมอธิการตั้งจิตอธิษฐานจบ พระอาจารย์จี้กงก็โปรดประทานอาหารที่ถวายอยู่บนโต๊ะหนึ่งคำให้ท่านธรรมอธิการรับประทาน ขณะที่กลืนอาหารคำนั้นลงสู่คอ ความรู้สึกของท่านตื้นเต้นหวาดกลัวอย่างบอกไม่ถูก เพราะอาหารคำนั้นเย็นเฉียบ คนที่เป็นโรคปอดระยะที่สาม สิ่งที่แสลงโรคที่สุดคืออาหารเย็นๆ เหตุนี้ท่านธรรมอธิการจึงหวั่นเกรงเป็นอย่างยิ่งว่าจะทำให้อาการป่วยทรุดหนักลง
แต่ในที่สุดผลกลับเป็นตรงกันข้ามอย่างน่าประหลาด ต่อมาอีกไม่นานท่านธรรมอธิการก็มีโอกาสได้เข้าประชุมอบรมธรรมในฐานะญาติธรรมใหม่ ท่านเข้าไปนั่งเงียบๆอยู่มุมห้องใหญ่ท้ายสุดไม่เป็นที่สังเกตของใครๆ และแล้วพระอาจารย์จี้กงก็ประทับทรงในร่างทรงพรหมจารี พระองค์โปรดเรียกชื่อท่านธรรมอธิการจากหน้าห้องทั้งๆที่ไม่เห็นตัวแล้วถามว่า "ใครอยากจะช่วยพระอาจารย์สร้างโรงพยาบาลบ้าง" ท่านธรรมอธิการตอบรับทันที พระอาจารย์ก็โปรดว่า "ไม่ใช่โรงพยาบาลรักษาโรคทางกายนะ แต่เป็นโรงพยาบาลรักษาจิตใจคน" ท่านธรรมอธิการก็รับคำอีกอย่างแข็งขัน
จากวันนั้นแล้วไม่นานต่อมาโรคปอดระยะที่สามของท่านธรรมอธิการ ก็หายขาดโดยไม่ต้องเยียวยาอะไรเลย ท่านรู้ดีว่าที่เป็นไปได้เช่นนี้ ล้วนเกิดแต่บุญญาภินิหารย์ของพระอาจารย์จี้กง เพราะเหนือความสามารถที่จะชุบชีวิตใหม่ให้ได้
เพื่อเป็นไปตามคำมั่นสัญญาที่อธิษฐาน และก็เพื่อตอบแทนพระคุณของพระอาจารย์จี้กงที่ช่วยชีวิตท่านไว้ ท่านจึงตัดสินใจเด็ดขาดยอมสละชีวิตครอบครัวและกิจการงานทุ่มเทกายใจติดตามพระธรรมจารย์ไปทั่วทุกหนแห่งเพื่อปรกโปรดฉุดช่วยเวไนยสัตว์ทั้งหลาย
จวบจนกระทั่งพระธรรมาจารย์คืนสู่เบื้องบนไปนับเป็นเวลาได้แปดปี

ปีหมินกั๋วที่ 36 (พ.ศ. 2490) หลังจากพระธรรมาจารย์คืนสู่นิพพานแล้ว ท่านธรรมอธิการก็รับพระบัญชาจากพระธรรมจาริณีอย่างใกล้ชิด ช่วยแบ่งเบาภารกิจงานธรรมถวายแด่พระธรรมจาริณีอยู่ตลอดเวลา พระธรรมจาริณีสูงส่งด้วยคุณธรรมปัญญา พระองค์มองเห็นการณ์ไกล รู้แจ้งก่อนหน้าว่าที่ไต้หวัน (ครั้งนั้นยังเป็นเกาะโฟโมซาร์อันรกร้าง เพิ่งพ้นจากการยึดครองของญี่ปุ่น) มีสาธุชนหญิงชายที่เคยบำเพ็ญดีสั่งสมบุญไว้แต่ชาติปางก่อนมากมาย อนุตตรธรรมควรจะเฟื่องฟูที่นั่น ดังนั้นในปีหมินกั๋วที่สามสิบเจ็ดจึงได้โปรดบัญชาท่านธรรมอธิการ พร้อมด้วยนักธรรมผู้น้อยอีกหลายท่านในครั้งนั้น อาทิ ท่านรองธรรมอธิการ จางเฉียนเหยิน หลี่เฉียนเหยิน ฉีเฉียนเหยิน และ เฉินเฉียนเหยินต้ากู เป็นต้น พร้อมกันเดินทางมาบุกเบิกแพร่ธรรมที่ไต้หวัน
แต่ถึงอย่างไรคนก็ไม่ใช่พระอิฐพระปูน ชั่วขณะที่ท่านธรรมอธิการจะก้าวเท้าพ้นมาจากบ้านเกิดเมืองนอน ภรรยาของท่านโศกเศร้าอาลัยเป็นยิ่งนัก เพราะการจากกันครั้งนั้นจะต้องข้ามน้ำข้ามทะเล เป็นการเดินทางไกลที่ลำบากยากเข็ญไปสู่ดินแดนต่างถิ่น ไม่รู้อนาคตว่าเมื่อไรจะได้กลับมาพบหน้ากันอีก ยิ่งกว่านั้นลูกๆก็ยังเล็กอยู่ยังจะต้องให้การเลี้ยงดูฟูมฟัก ภาระหนักของครอบครัวเห็นทีจะต้องตกอยู่บนบ่าทั้งสองของฮูหยินภรรยาของท่านแต่เพียงผู้เดียวเป็นแน่ เมื่อคิดถึงตรงนี้ฮูหยินก็อยากจะทัดทานไม่ให้ท่านธรรมอธิการเดินทางจากไป แต่ท่านฮูหยินเป็นเบญจกัลยาณีที่มีวิจารณญาณสูง ท่านรู้ดีว่าการไปครั้งนี้ของท่านธรรมอธิการมีความหมายสูงส่งยิ่งนัก เพราะเพื่อฉุดช่วยผู้คนทั้งหลายซึ่งเป็นงานศักดิ์สิทธิ์อันยิ่งใหญ่จะยับยั้งท่านไว้ได้อย่างไร
แม้จะสุดแสนอาลัยแต่ภายใต้หนทางเลือกทั้งสอง คือความเห็นแก่ตัว หรือยอมสละผู้ที่เป็นที่รักเพื่อประโยชน์สุขของผู้อื่นด้วยมโนธรรม

ในที่สุดท่านก็เสริมส่งให้ท่านธรรมอธิการได้บรรลุความมุ่งมั่นอันสูงส่งนั้น
ท่านธรรมอธิการจึงได้สะพายสัมภาระขึ้นบ่า ก้าวสู่เส้นทางสายใหญ่แห่งชีวิตทันทีด้วยความเด็ดเดี่ยวหนักแน่น เป็นเส้นทางยาวไกลที่มุ่งไปสู่เกาะไต้หวันเพื่องานบุกเบิกแพร่ธรรมอันยิ่งใหญ่
ระยะแรกที่มาอยู่ไต้หวัน ชีวิตความเป็นอยู่ที่แสนจะแร้นแค้นทุลักทุเลนั้นไม่ต้องพูดถึง แต่ที่ซ้ำร้ายกว่านั้นก็คือปีหมินกั๋วที่สามสิบแปดหลังจากที่จากบ้านมาหนึ่งปี จีนแผ่นดินใหญ่ก็ตกอยู่ภายใต้ความยึดครองของคอมมิวนิสต์ จากนั้นข่าวคราวทุกอย่างทางบ้านเกิดเมืองนอนก็ขาดสะบั้นลง เงินทองที่ต้องอาศัยให้ทางบ้านส่งมาให้ดำรงชีวิตก็ถูกตัดขาด
ความเป็นอยู่ของนักธรรมทั้งหลายในไต้หวันตกอยู่ในความลำบากทันที เพื่อความอยู่รอดของทุกคนและเพื่องานแพร่ธรรมที่จะต้องมีค่าใช้จ่ายต่างๆ ท่านธรรมอธิการจึงจำเป็นต้องนำนักธรรมในความดูแลของท่านทั้งหมดโยกย้ายจากทางเหนือลงไปสู่ภาคกลางของเกาะไต้หวันซึ่งเป็นที่ด้อยความเจริญยิ่งไปกว่าอีก เพราะค่าครองชีพต่ำกว่า ท่านเริ่มต้นหาทางยังชีพด้วยการทำเส้นหมี่และเต้าเจี้ยวพริกออกขาย กลางวันก็ทำเส้นหมี่ กลางคืนก็ออกไปแพร่ธรรม ความยากลำบากยากแค้นในช่วงนั้นเกินกว่าที่คนนอกจะเข้าใจได้ วันแล้ววันเล่าที่ท่านธรรมอธิการต้องตรากตรำทำงานหนักเลี้ยงดูนักธรรมผู้น้อยที่อยู่ในความรับผิดชอบ ในที่สุดก็ล้มป่วยลงด้วยโรคเยื่อหุ้มปอดอย่างแรง และอาการอยู่ในขั้นอันตราย
เมื่อท่านธรรมอธิการมีอาการน่าวิตกยิ่งขึ้นทุกวันเช่นนั้น

นักธรรมในความปกครองของท่านก็มองเห็นสภาพของวันวิปโยคข้างหน้าที่ทุกคนจะต้องเผชิญกับลมกรรโชกและน้ำตาของสายฝน
เมื่อนึกถึงว่าท่านธรรมอธิการได้อุทิศตนมุ่งมั่นในงานธรรมแต่ยังมิทันได้บรรลุปณิธานก็ต้องมาเป็นเสียเช่นนี้ อีกทั้งคิดว่า หากสิ้นท่านเสียแล้ว ชีวิตความเป็นอยู่ของพวกตนก็เหมือนเสียศูนย์ วันข้างหน้าจะมีใครให้พึ่งพิง
ความโศกเศร้าโทมนัสประดังกันขึ้นมา นักธรรมทั้งหมดต่างพร้อมกันคุกเข่าลงหน้าเตียงท่านธรรมอธิการแล้วร้องไห้โฮใหญ่ ชะรอยจะเป็นเพราะความโศกเศร้าที่เกิดจากแรงศรัทธาจริงใจของท่านนักธรรมทั้งหลาย (ซึ่งบัดนี้ท่านเหล่านั้นคือ ท่านรองธรรมอธิการเฉียนเหยินทั้งหลาย) ส่งผลไปถึงเบื้องบนและอาจเป็นด้วยเบื้องบนทรงโปรดเมตตาต่อชีวิตทั้งหลายในไต้หวัน จึงทำให้เกิดปรากฏการณ์ประหลาดขึ้น อาการเจ็บป่วยของท่านธรรมอธิการค่อยๆทุเลาลง ท่ามการเสียงสะอื้นไห้ของนักธรรมทั้งหลายนั่นเอง นับเป็นบุญวาสนาของสาธุชนชาวไต้หวันและชาวโลกโดยแท้
ท่านธรรมอธิการยังคงทำการค้าต่อไปอีก ทั้งๆที่เพิ่งหายป่วย จนกระทั่งอายุมากแล้ว ญาติธรรมทั้งหลายก็เฝ้าขอร้องให้ท่านเลิกตรากตรำสังขารเสียที
ในที่สุดท่านจึงยอมรับปากว่าจะเลิกทำงานหนักอย่างเสียไม่ได้ และทำหน้าที่เป็นผู้นำการบำเพ็ญปฏิบัติธรรมแต่เพียงอย่างเดียว
หลายสิบปีที่ผ่านมา ท่านนำนักธรรมรุ่นหลังทั้งหลายฟันฝ่าอุปสรรคต่างๆนานัปการ ค่อยๆดำเนินไปทีละขั้น ค่อยๆบุกเบิกเผยแพร่งานธรรมออกไป ท่านเป็นป้อมปราการประจำใจของทุกคนเสมอมาและชั่วชีวิต จริยวัตรของท่านสง่างามดังขุนเขา ความอดทน ความขยันหมั่นเพียร ความใจกว้าง รู้ปล่อยวาง รู้อภัย สิ่งเหล่านี้จะเป็นที่เคารพเทิดทูนของชาวโลกชั่วกาลนาน ด้วยวัยสูงอายุของท่านจนบัดนี้

ท่านยังอุตส่าห์เดินทางไปทั่วเกาะไต้หวันเพื่อเสริมส่งให้ญาติธรรมทั้งหลายให้ได้บรรลุธรรม อีกทั้งเดินทางไปดูแลงานธรรมที่ญี่ปุ่น ที่ประเทศต่างๆแถบเอเซียอาคเนย์
ครั้งหนึ่งท่านเดินทางไปแพร่ธรรมที่สหรัฐอเมริกาถึงสี่สิบวันโดยไม่ยอมให้มีการต้อนรับให้สมฐานะ สำหรับประเทศไทยท่านได้มาโปรดแล้วสามครั้ง ครั้งล่าสุดนี้ก็ด้วยการกราบเรียนเชิญของนักธรรมผู้ใหญ่ในประเทศไทย สภาสังคมสงเคราะห์พุทธสมาคมแห่งประเทศไทย ฯลฯ
โดยสังขารของผู้สูงอายุวัยเก้าสิบ ฝีเท้าของท่านแต่ละก้าวที่ได้โปรดเหยียบย่างไปสู่พุทธสถานทุกแห่ง ในที่นั้นจะมีผู้ปฏิบัติธรรมนับร้อยนับพันรอเฝ้ารับพระโองการอยู่แน่นขนัด
ท่านได้โปรดแสดงธรรมทุกแห่ง ทุกขณะที่โอกาสอำนวยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนห่วงใย ย้ำเตือน
บางวันแต่เช้าจรดค่ำ น้ำเสียงของท่านก็ยังคงกังวานสดใส ไม่มีวี่แววของความเหนื่อยหน่ายเลย
ขอเพียงให้นักธรรมทั้งหลายได้เกิดความเข้าใจ ได้เกิดศรัทธาปฏิบัติธรรมเพื่อความหลุดพ้นโดยแท้จริงเท่านั้น ท่านได้นำเอาความชุ่มฉ่ำไปสู่ต้นธรรมอ่อนๆทุกแห่งในโลก จนเกิดความเจริญเติบโตแข็งขันกันไปทั่ว ปกติเวลาว่างจากงานธรรม ท่านยังคงศึกษาคัมภีร์ต่างๆเป็นนิจ
ท่านทุ่มเทกำลังเท่าที่มีอยู่ทั้งหมดให้กับการแนะนำและแสดงธรรมแก่นักธรรมรุ่นหลังเช่นเดียวกับคำกล่าวที่สดุดีปรมาจารย์ขงจื้อว่า "ศึกษาไม่รู้หน่าย อบรมไม่รู้เหนื่อย มิรู้ความชราที่มาถึง"

ญาติธรรมที่เคยสดับโอวาทสนทนาธรรมจากท่านธรรมอธิการจะมีความรู้สึกเหมือนได้ชโลมด้วยน้ำทิพย์เหมือนอบอุ่นระรื่นเย็นอยู่ท่ามกลางลมเรื่อยๆในฟดูใบไม้ผลิ
แม้ว่าท่านจะชอบชี้ข้อผิดพลาดของญาติธรรมให้เห็นตรงๆพร้อมกับแนะนำหนทางแก้ไข นักธรรมรุ่นหลังทั้งหลายก็พร้อมเสมอที่จะเปิดใจไว้รอรับคำสอนของท่าน ถือเสมือนคำบัญญัติล้ำค่าอันพึงปฏิบัติและประกาศต่อไปให้รู้กันทั่ว
ในชีวิตประจำวันของท่านทุกอิริยาบถ จะเป็นวาจาท่าทีนั่งเดิน ทุกสิ่งทุกอย่างปรากฏให้เห็นอริยภาพ อันแฝงไว้ด้วยเมตตากรุณาธรรม มีสัมมาสติอยู่ในมัชฌิมาปฏิทาทุกขณะจิต ท่านสนใจและห่วงใยนักธรรมรุ่นหลังอย่างละเอียดรอบคอบ ไม่ว่าจะเป็นหญิง ชาย เด็ก คนชรา คนที่ฉลาดน้อย ฉลาดมาก ยากจนหรือร่ำรวย ในสายตาของท่านทุกคนเท่าเทียมกัน ท่านจะให้การดูแลด้วยความตั้งใจ ด้วยดวงจิตของพระโพธิสัตว์ ด้วยจิตใจอันเปี่ยมไปด้วยความเมตตาสงสาร
จริยวัตรสูงด้วยคุณธรรมที่ท่านแผ่ไปทั่วมากมาย จนมิอาจกล่าวได้ครบถ้วน เช่นความเมตตากรุณาที่ท่านได้โปรดช่วยเด็กร่อนเร่ที่ไร้ญาติขาดที่พึ่งพิง วันที่ 18 ธันวาคม ปีหมินกั๋วที่หกสิบแปด ท่านได้จัดตั้งสถานสงเคราะห์เด็กขึ้นที่อำเภอวิ๋นหลิน ตำบลซีหลัว เพื่อเลี้ยงดูให้มีการศึกษาอย่างสมบูรณ์แบบแก่เยาวชน มีเด็กในความดูแลมากมาย ซึ่งความรักความเมตตาที่ท่านมีต่อเด็กกำพร้าผู้ยากไร้ประการนี้ เป็นที่ชื่นชอบและสนับสนุนของวงการทั่วไป

ท่านธรรมอธิการยังคำนึงต่อไปถึงคนชราที่ยากไร้ไม่มีผู้ดูแล อยากให้คนชราเหล่านั้นได้รับความอบอุ่นของครอบครัวอีกครั้งหนึ่งอันเสมือนยาอายุวัฒนะ จึงได้จัดตั้งกองทุนสงเคาระห์ และคณะกรรมการขึ้นชุดหนึ่ง เพื่อดำเนยินงาน "บ้านทางสว่างแห่งความรักและเมตตา" (กวงหมิงเหยินไอ้จือเจีย) ญาติธรรมทั้งหมดได้กราบเรียนเชิญท่านธรรมอธิการโปรดดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการโครงการและท่านรองธรรมอธิการทั้งหลายเป็นกรรมการอำนวยการ โครงการนี้ได้รับการสนับสนุนจากญาติธรรมทั้งหลายอย่างกว้างขวาง ช่วยทั้งทุนทรัพย์และแรงงาน เงินกองทุนที่รวบรวมได้ในขั้นต้นเป็นจำนวนหนึ่งร้อยยี่สิบกว่าล้านเหรียญ
หลังจากได้สำรวจที่ทางพิจรณาจนเป็นที่เห็นชอบแล้วจึงตกลงซื้อที่บริเวณไหล่เขาเหนือทะเลสาบ หลี่อวี๋ถัน ในอำเภอหนันโถว ตำบลผูหลี่ เป็นเนื้อที่กว้างนับพันไร่ ในเดือนพฤศจิกายน ปีหมินกั๋วที่เจ็ดสิบสองก็ได้เริ่มเบิกชัย เปิดหน้าดินแล้วลงมือสร้างตามโครงการซึ่งก็ได้แล้วเสร็จในปลายปีหมินกั๋วที่เจ็ดสิบห้า (พ.ศ.2529) โครงการนี้เป็นงานใหญ่ยิ่งที่ไม่เคยมีมาก่อนเลย ซึ่งจะเป็นปูชนียสถานอันศักดิ์สิทธิ์ของวงการอนุตตรธรรมสืบไป

ด้วยวัยเก้าสิบปีที่ยังมีสติปัญญา จิตใจเข้มแข็ง ฝีเท้าก้าวเดินอย่างมั่นคงคล่องแคล่วดังเหินเมฆ ท่านได้รับสาญานามจากนักธรรมรุ่นหลังว่า "พระพุทธาเดินดิน" นี่คือคำยืนยันที่มิอาจลบล้างได้สำหรับปฏิทาอันสูงส่ง งดงามบริสุทธิ์ในการบำเพ็ญของท่าน และกล่อมเกลาผู้อื่นมาแล้วกว่าครึ่งศตวรรษในชีวิตของท่าน
ท่านธรรมอธิการคือสัญลักษณ์ของแสงประทีปแห่งชีวิต แม่พิมพ์ของวงการธรรม เราซึ่งเป็นนักธรรมรุ่นหลังทั้งนั้นจะพร้อมกันสำนึกในธรรมคติที่ว่า "พึงเป็นประหนึ่งคุณความดีนับร้อยประการของน้ำ ที่ยังประโยชน์แก่สรรพสิ่งทั้งหลาย" ขอให้เราได้แพร่ธรรมเพื่อชูช่วยมนุษย์โลก ด้วยศรัทธาเต็มกำลัง...