เดินอยู่กลางภูผาญาณ สงบในพฤกษ์ไพร
เดินได้ตรงตามเที่ยงกลาง สุขจริงจึงพบพาน
x ก้าวเดินเคียงใจ เดินไปยังนิพพานแท้ที่แฝงนัย ที่ไม่มีกาลใดได้รับง่ายดังยุคปลาย
หากดวงญาณมากมายจากฟ้า กลับมารวมฟ้าเดิมเดียวกัน ล้ำจริง
( ซ้ำ x )
สุขนาน เดินด้วยใจเต็มล้นใน ศรัทธาพาหวนคืนอีกครา เดินด้วยใจเดิมขาวจริง
โลกมัวคงพ้นไป
xx โปรดเวไนย ลงมาฟื้นฟูญาณเดิมภายใต้แสงจันทร์ ปลุกจิตญาณเดินทางคืนใจพิศุทธิ์น้อมนำ
ด้วยเมธีทะยานสู่ฟ้า ที่บ้านเดิมนั้นรอคอยกลับหวนคืน
( ซ้ำ xx ) เหมือนเดิม