เวิ้งฟ้าไออุ่นหมอกขาว ณ
เขาลิบหล้าข้าปวดร้าวเจ้าหลงเลย ระหกออกหา
เรื่อยมาพบศิษย์เมินเฉย
ไร้ทางหาศิษย์ไม่เคย ปล่อยวางที่ยึด
เวิ้งฟ้าเริ่มเปลี่ยนสดใส หนาวเย็นเข็ญใจ ปราถนาเจ้านั้นคืน
ออกก้าวเสมอ
แม้เดินต้องสุดจะฝืน ทุกครั้งที่เดินล้มยืน ท่ามกลางผู้คนสอนเตือน
เจ้า
ประคองธรรมหนา ไฟเผาเชื้อใจพุทธา สงบเพียงมองย้อน สู้
.เพื่อเติมแสงแห่งธรรมสอน
แดนสรวงได้คืนข้าวอน
ศิษย์วางหรือยัง
เวิ้งฟ้าไอแห่งสุขสันต์ พุทธาหมายมั่นทั่วแดนพ้นพาโลกคลี่คลาย
ห้วงแห่งทุกข์
ซับซ้อนผัน เปลี่ยนห่างหาย สมใจกลับคืนทิพย์ได้
ร่วมสุขบ้านเดิมพุทธา
( ซ้ำทั้งเพลง )