ปลุกตนหวน ตื่นจากฝัน แม้ชีพจมต่ำ
หลักธรรมล้ำ ดุจธารา พาจิตเห็นจริง เพียงยอมฝ่าฟันเดิน เร่งพาตนแจ้งธรรม
ฉุดนำผู้หลับหลง พบพานจิตแท้
จิตอ่อนน้อม สู่จุดหมาย แสงไร้หมองหม่น หากเวียนวน ติดตัณหา
พาพลัดจม ใจที่ออกดำเนิน สองทางเดินแห่งตน หมายผจญ ฤาให้มารใจตอกย้ำ
* ผ่านวันแลเดือนปี ก่อกรรมหลาย ทุกข์เพียงไหน ใจยังหลับนาน
จะมีใครเข้าใจ พาตนได้พ้นเวียนเกิด กี่คนพร้อมจะเดินเผชิญหลุดพ้น
เก็บงานท้าย ตื่นตนแล้วหวังเร่งกันโปรด ตะวันยาม มืดมนแสง
ตนจะยากคืน ไม่บำเพ็ญกุศล หนี้กรรมตนยากคลาย ปณิธานเจริญได้
คืนกลับแดน
( ซ้ำ * )