แรกเริ่มยุคกาลเหมือนสนธยา
แสนสั้น
งานเก็บพลันหัวใจข้าห่วง นกหลงทาง
ทุกเศร้าหลายดวง ปณิธานที่แดนสรวง
ม่านหมอกลวงหลงลืม
* ยาม
เหนื่อยกาย แบกภาระจนเต็มบ่า นับว่าบำเพ็ญ
หวานชื่น
ยาม
ศิษย์ได้
ประคองหาญใจหยัดยืน พบทารกคืนกลับใจ
อย่าห่างธรรมเลย รู้ไว้เราเคยพบหน้า รอศิษย์มา นิพพานเมื่อใด
หรือใช่น้ำใจ มุ่งหมายทางร่วมกันไป หวนคืนบ้านเดิม
( ซ้ำ * )