ม่านแห่งราตรีล้อมรัด
.กาย
เบื้องบนไร้ผู้คืนกลับนานแสน
นาน จิตหม่นมันสลัวหน
ทาง
อีก
หมอกพรางพร่ามัวฝุ่นหนา
เปรียบ
ชีวียากพ้น
โลกา ศิษย์จากมาก่อนเคยฝากคำ
สัญญา ไม่เคยลืมกล่าวย้ำ
เวลา
เมื่อไหร่มาหวนคืนผิงซันเดียวดาย
ว่ายเวียนวนจมทุกข์ยากเกินจะหัก ว่ายเวียนจนศิษย์รักพลัดพาไกล
เบื้องบนเปิด ส่องเห็นซึ่งทาง
คลาย เพื่อพ้นกันกลับบ้านใหม่ที่เรือง
รอง
ไม่บำเพ็ญทางนั้นคงนิราสุข สิ้นธรรมาปลายยุคนี้แล้วตรอง เมื่อหนทาง
ปิดแสงยากครร
ลอง
ผลของกรรมจะนองน้ำตาชั่วกาล
* เก็บงานคืนทูนเบื้องบน ต่างนำผลศิษย์เรารับมาชื่น
ทรวง เฝ้ารอคอยเจ้าสว่างดวง
เพื่อแดนสรวงจะมีพุทธาหวน
มา (ซ้ำ *)