ปราชญ์ที่มองใจของตน เมื่อมองทุกข์เหมือนวน
จึงรู้ที่เหตุเว้นผลเกิด ศิษย์ที่มองใจย้อนตน และใจไม่ผันวน
จึงรู้ชัดแจ้งธรรมเห็นใส
* ปัญญาหลักธรรมนั้นบ่งบอก เมื่อคิดถึงกรรมที่ทรมาน
** ศิษย์เอยมองกลับอย่าพ่ายตน ยามจิตจะทุกข์ทนจงอย่าได้ถอย
ไกลห่าง ศิษย์เอยยามหลับตาแล้วมอง ยามจิตขุ่นข้องล้าง แล้วจึงจะเข้าใจ
.ในหลักธรรม
ศิษย์ที่อาจารย์ฉุดดึง ไม่ยอมเดินก้าวตาม ทุกครั้งเหลือแต่สายน้ำตา
ฮึมม์
.
ปราชญ์กลับมองจิตหวนคืน แล้วใครที่หวนคืน อาจารย์จะต้องคอยเหลียวหา
(ซ้ำ *,**)