บนบ่าแบกกรรมหนา ทุกวันและคืน ความกล้ำกลืนหัวใจข้าช้ำเหลือเกิน ยามพบกันรัญจวน กลัวทั้งกลัวเดินร่วง เจ้าให้บ่วงฝังตรึง คล้องใจวุ่นวาย

ข้าห่วงใยคิดถึง มิเลือนหายไป รอศิษย์น้อยเมื่อไหร่ปล่อยเห็นญาณเดิม ขอรู้ว่านที รินไหลไม่คืนกลับ ดั่งเวลาหมุนล่วง เลยไกลยากรอ

* ถ้า...อาจารย์ ปล่อยซึ่งหนี้กรรมสิ้นตอนนี้ทิ้งไป น้ำตารินแสนเข็ญมองเห็นศิษย์ต้องตรม หากเหตุผลพรากกันเพราะกรรม

ทุกข์บุกเบิกยากเข็ญ ล้วนเป็นหน้าที่ ใจคนดีทุ่มให้ข้าซึ้งไมตรี คิดหวังเจ้าปลดหนี้ กายใจนั้นพบก็สุข ให้อาจารย์และศิษย์ ได้สมหวังกัน (ซ้ำ *)

เร่งเพียรหาตน แสงธรรมซ่อมแซม ร่วมนำพาผู้คนแดนทุกข์พ้นกรรม สายน้ำรินไหลเชี่ยว ยามนี้เวลาเลย หากเจ้าเดินช้า เหมือนไร้เจ้ากลับคืน