เรือหลงล่องกลาง คลื่นแปรปรวน พายยิ่งพายยิ่งรวน พัดไกลห่าง ลมฝนที่ผ่านผัน ฟ้าอำพราง ฝ่าฟันจิตสร้างตนเดินไป ชีวิตที่เกิดมา ฝันลวงตา นำทุกชีวิตมารู้บำเพ็ญ

* เปลี่ยนใจดั่ง เฆมร้ายคอยบดบัง ให้ตนพลาดพลั้งล่วงเลย ยากกลับใจ เปลี่ยนใจดั่ง คลื่นปรวนทะเลวน ศิษย์ไร้ทางมืดมน เดินสู่ไตรภูมิ (ซ้ำ *)

รีบเร่งให้พ้นห้วงแห่งมายา ทิ้งราคีญาณแจ้งธรรมสุขล้ำยิ่ง แต่อาจารย์ก็เกรง เหมือนศิษย์ไม่จริง ลืมธรรมทิ้งตนห่างจากอาจารย์ ลืมคำชี้ ทางสัจธรรมเอย