นั่งกลางผิงซันคอยศิษย์ รินน้ำตาดวงจิตวนเวียนกับความฝัน หรือใครจำได้เมื่อกาลล่วงแล้วพลัน ความมืดมัวกางกั้น จากกันฤาหวนตน

ได้ยินเสียงธรรมเบาเบา กลางแสงธรรมนำเจ้าเดินทางฝ่าลมฝน สายน้ำซัดสาดหลั่งมาจากเบื้องบน ธรรมสูงมารผจญกลับรู้จริงที่จิตใจ

* ในโลกแปรปรวน หวนคืนสวรรค์ ที่เคยผกผันก้าวเดินไม่ท้อในใจ เดี๋ยวนี้บำเพ็ญพระอาจารย์ฉุดไป สองมือร่วมทางไกลพร้อมใจที่ศรัทธา

นั่งกลางผิงซันคอยเจ้า คำหลายคำยากกล่าวอาจารย์ปรารถนา เห็นพุทธจิตศิษย์ดำรงมัชฌิมา ในหัวใจเมตตาศิษย์รักเอยเจ้าอย่าลืม (ซ้ำ *)