ทุกข์นาน..ทุกข์วน เวียนบนโลกหนา หลายคราใจยิ่งเจอทุกข์ให้เศร้า ดวงตาหม่นมัวมิรู้ทางเดิน ติดทะเลโลกีย์เพลิดเพลิน

ถามตน (ถามตน) หลอมใจเปลี่ยน โกรธ หลง โลภ (หลอมใจเปลี่ยน โกรธ หลง โลภ) ขอไฟบนโลกาที่โศก หายจางจากโกรธนี้ได้ (หายจางจากโกรธนี้ได้) เพียงเราหลอมตนล้างให้งาม

* โลกแดนอารมณ์ร้อนรน เผาหลอมเห็นตนนั้นหม่นหมอง ศิษย์คิดบำเพ็ญไร้จิตสอง ยิ่งต้องก้าวมาในสถานธรรมร่ำเรียน หากช้ามิพ้นเหล่าภัย ขอหลอมกายใจกลมใสเห็นธรรม

แสงธรรม หนทางพาให้หลอมจิต ครวญคิดปล่อยวางหนาศิษย์ ชีวิตดั่งแมลงชั่วคราว หลอมใจขาวผ่อง หลุดจากแดนทะเล (ซ้ำ *)