นาวาธรรมนี้ล่องไปจุดหมาย เลือนลางยุคท้ายไม่นานกลับคืน เหมือนราตรีนั้นกล้ำกรายสู่ ที่ยังต้องฝ่าเข้าไป เหมือนอรุณนั้นขึ้นให้แลเห็นทาง

กลางทางที่ทุกข์ ท้อไม่กลับหลัง มโนจิตฝังคุณงามหยั่งแท้ น้อมเปลี่ยนแปรฟ้าเป็นพยาน กาลนานเท่าไรก้าวไป หวังเจ้าใจพ้นคืนสว่าง มุ่งหน้าเดินทางขออดทน และให้เจ้าเดินกล้าเผชิญ ห่างความหม่นมัวใดใด

เข้าสู่ให้เตือนที่จิตใจ อาทิตย์ให้แสงแล้วออกเดิน อาจารย์คอยศิษย์นั้นให้กลับมา (ซ้ำทั้งเพลง)