ท่านอรหันต์จี้กงเสด็จลงตรัสเป็นกลอนความว่า
:
ชีวิตคน เหมือนขี่ม้า ชมโคมไฟ
เวลาผ่านไป อย่างรีบเร่ง ไม่กลับย้อน
รูปนามใหม่ จิตวิสุทธิ์ ประภัสสร
ครบวงจร เริ่มดิถี ใคร่เหาะเหิน
อรหันต์จี้กง
: ปีเก่าผ่านไปแล้ว ตั้งแต่วันที่ 15 เดือน 8 ปีมะโรงสำนักเซี้ยเฮี้ยงตึ้งได้รับเทวโองการให้แต่งหนังสือ
"เที่ยวเมืองนรก" พริบตานั้นเวลาได้ผ่านไปแล้วครึ่งปี
ชีวิตคนอุปมาเหมือนโคมไฟมีภาพต่างๆ หมุนวิ่งอยู่ตลอดเวลา วิ่งหมุนไปโดยไม่หยุดยั้ง
เวลาบินหายไปทุกขณะ คนเราจะมีโอกาสได้พบวัน "หง่วนเซียว"
(วันเพ็ญเดือนอ้าย) สักกี่ครั้ง ? รู้สึกอายุขัยเพิ่มขึ้นเรื่อย
ๆ ที่เห็นอยู่ต่อหน้าล้วนเป็นพวกเด็กทั้งหลายมือถือโคมหยอกล้อวิ่งเล่นกัน
ยกกระจกขึ้นส่องหน้าตัวเองเห็นหัวหงอกหน้าคล้ำ หากไม่บำเพ็ญตนโดยเร็วจะคอยเวลาใดเล่า
ภายในอุ้งกลางแห่งหัวใจของฉันมียาทิพย์เม็ดหนึ่งสถิตอยู่
อรหันต์จี้กง : วันนี้เกิดมีสิ่งศักดิ์สิทธิ์มาดลใจ
จึงอ่านกลอนปลอบเตือนชาวโลกบทหนึ่งดังต่อไปนี้ ;
ถามชาวโลกว้าวุ่นอะไร ? วุ่นเรื่องปากท้องอยู่ร่ำไป ! ถามชาวโลกว่าอยากอะไร
? อยากได้ชื่อเสียงทรัพย์สินจึงต้องระทมไป !
ถามชาวโลกว่าหลงอะไร ? หลงเรื่องความรักร่างกายซูบผอมไป !
ถามชาวโลกว่าคิดอะไร ? ล้วนถูกความโลภปั่นหัวไป !
ถามชาวโลกว่าทำอะไร ? เรื่องชั่วร้ายผิดศีลไม่ควร (ทำ) ไป
!
ถามชาวโลกว่าได้อะไร ? วุ่นวายจนตัวตายก็มิได้อะไรไป !
ถามชาวโลกว่าใคร่อะไร ? ลูกเมียโดนมั่วแค้นไป !
ถามชาวโลกว่าคอยอะไร ? จงกลับเนื้อกลับตัวมุ่งธรรมไป !
ถามชาวโลกว่าสร้างอะไร ? ออกจากตรมบ่เปื้อนท่องเที่ยวสบายไป
!
ถามชาวโลกว่าเที่ยวอะไร ? เราโดยสารกันในกอปรเมตตาธรรมสุขกายสบายใจ
!
ถึงแล้ว รีบลงจากดอกบัวเร็ว "นรกขุมที่ 4" ได้ปรากฏต่อหน้าเราแล้ว
หยางเซิง : อ้อ ! ขุมที่ 4 ปรากฏอยู่เบื้องหน้าจริง
ๆ แฮะ
อรหันต์จี้กง : โหงวกัวอ๊วง
และเทวทูตทั้งหลายได้ออกจากปราสาทแล้ว เราเข้าไปแสดงความเคารพเถิด
หยางเซิง : ขอแสดงความเคารพต่อท่าน
โหงวกัวอ๊วง และเทวทูตทั้งหลาย กระผมผู้ซึ่งเป็นศิษย์สำนักเซี้ยเฮี้ยงตึ้ง
เมืองไถ่ตง ได้รับเทวโองการแต่งหนังสือ วันนี้โดยการนำของท่านอาจารย์รู้สึกมีบุญวาสนาที่ได้มายังปราสาทของท่าน
ขอได้โปรดให้การแนะนำชี้แจงด้วยเถิด
โหงวกัวอ๊วง : มิต้อง รีบลุกขึ้นเถิด
ปีใหม่ก็เริ่มละเลงพู่กันมาบากบั่นพากเพียรถึงปานฉะนี้ มุ่งสู่ใต้บาดาลเพื่อการแต่งหนังสือศิษยานุศิษย์ทั้งหลายของสำนักเซี้ยเฮี้ยงตึ้งมีน้ำใจน่าสรรเสริญยิ่งนัก
เชิญท่านอาจารย์และหยางเซิงตามข้าพเจ้าเข้าไปนั่งพักในปราสาทสักครู่
เพื่อสังสรรค์สนทนากันบ้าง
หยางเซิง : ขอขอบคุณท่านยมบาลที่ให้การต้อนรับอย่างดีเป็นที่ยิ่ง
โหงวกัวอ๊วง : เชิญนั่ง เชิญนั่ง
นายทหารรีบเสิร์ฟน้ำอมฤตด่วน
หยางเซิง : ขอบคุณท่านยมบาลมาก
อรหันต์จี้กง : เป็นโชคลาภวาสนาของเจ้าหยางเซิงแล้ว
ท่านโหงวกัวอ๊วงประทานน้ำอมฤตที่ท่านใช้ดื่มเป็นส่วนตัวนั้นให้เจ้านับเป็นสิ่งประเสริฐสุดแห่งหมู่เทพเทวดา
เมื่อเจ้าดื่มแล้วสามารถจะเพิ่มพูนสติปัญญาขึ้นได้อีก
โหงวกัวอ๊วง : ท่านอาจารย์และหยางเซิงมิต้องเกรงใจรีบดื่มเสีย
หยางเซิง : รสชาติหอมหวาน ชื่นอกชื่นใจ
ความรู้สึกที่เยือกเย็น และอบอุ่นรวมอยู่ในตัว ขอขอบคุณท่านยมบาลที่ประทานให้กระผมจะพยายามสุดความสามารถ
เพื่อทำหน้าที่แต่งหนังสือให้สำเร็จลุล่วงไป
โหงวกัวอ๊วง : มิต้องเกรงใจ
น้ำอมฤตนี้ "พระแม่แห่งสระศักดิ์สิทธิ์" ประทานให้ยมบาลทั้ง
10 ขุมได้รับกันทั้งหมด ดื่มแล้วสามารถเพิ่มพลังแห่งดวงกมลให้ช่วงโชติรุ่งโรจน์ขึ้น
ถ้าเป็นตุลาการแดนนรกจะดื่มน้ำอมฤต ภูตผีปีศาจก็จะดื่มแต่น้ำชาเท่านั้นเนื่องจากตำแหน่งหน้าที่และผลบุญต่างกันนั่นเอง
การเลี้ยงดูกำนัลจึงแตกต่างกันด้วยประการเช่นนี้
หยางเซิง : ขุมของท่านทำการชำระตัดสินลงโทษพวกวิญญาณโทษนั้นมีสภาพการณ์เช่นไรครับ
?
โหงวกัวอ๊วง : ข้าพเจ้าก็คุมสิบหกนรกน้อยเช่นกัน
นอกนั้นยังมีคุกนรกที่สร้างเพิ่มขึ้นใหม่เพื่อป้องกันโทษที่ชาวมนุษย์กระทำขึ้นแบบพิสดารตามกาลเวลาสมัยใหม่
คุกนรกก็แยกชั้นรับหน้าที่กัน ต่างคนต่างมีหน้าที่รับผิดชอบ
บรรดาที่ประพฤติชั่วทำบาปในแดนมนุษย์ เมื่อตายลงแล้วเข้ามาจากประตูผีขึ้นบนหอกระจก
(กรรม) วิเศษส่องร่างเดิมปรากฏออกมาหลักฐานที่ทำผิดพร้อมมูลแล้ว
ต้องดูว่าโทษที่ทำไว้นั้นขึ้นกับความปกครองของขุมไหน ก็ส่งมอบให้แต่ละขุมรับไปจัดการ
ขณะนี้ข้าพเจ้าจะชำระคดีเรื่องหนึ่ง เชิญท่านทั้งสองตามข้าพเจ้าขึ้นนั่งบัลลังก์สังเกตการณ์เถิด
หยางเซิง : ขอรับกระผม ยมบาลหัวควายหน้าม้าสองนายคุมวิญญาณโทษชายตนหนึ่งอยู่หน้าโต๊ะ
ท่วงทีท่าทางคล้ายพวกผู้อำนวยการหรือประธานกรรมการ หน้าตาเปล่งปลั่งราศีดีหัวเถิกอยู่บ้างแล้ว
มิทราบว่าทำผิดด้วยโทษอันใด มีอาการแสดงออกด้วยความหวาดกลัวสั่นเทา
โหงวกัวอ๊วง : วิญญาณโทษตนนี้
สมองปราดเปรื่องตอนมีชีวิตอยู่เป็นพ่อค้ายาแผนปัจจุบัน ต่อมาคิดหาเงินโดยทางมิชอบ
เพราะเหตุว่าตนมีความรู้ความชำนาญเรื่องยาพอสมควร เลยทำยาปลอมออกจำหน่ายปองร้ายให้โทษชาวบ้านมากมาย
วันนี้หมดอายุขัยแล้ว โดนยมทูตคุมตัวมาพิจารณาโทษ
อรหันต์จี้กง : เนื่องจากหมดเวลาลงแล้ว
ข้าฯ ว่าเจ้าหยางเซิงเตรียมกลับสำนักเถิด วันหน้าค่อยมาสัมภาษณ์ที่คุกนรกนี้กันใหม่ก็แล้วกัน
ขอแสดงความเสียใจต่อท่านโหงวกัวอ๊วงเป็นอย่างมากโปรดให้อภัยด้วย
โหงวกัวอ๊วง : ที่ไหนได้ นายทหารและเทวทูตทั้งหลายตั้งแถวนมัสการส่งท่านอาจารย์กลับ
อรหันต์จี้กง : เจ้าหยางเซิงรีบออกจากปราสาทเร็ว
เตรียมกลับสำนัก
หยางเซิง : ขอขอบคุณท่านยมบาลและเทวทูตที่ได้ให้เกียรติต้อนรับลาก่อนละครับ
อรหันต์จี้กง : เจ้ารีบขึ้นนั่งบนดอกบัวเร็ว
เตรียมกลับสำนัก
หยางเซิง : ขอรับคำบัญชา กระผมได้นั่งลงเรียบร้อยแล้ว
เชิญอาจารย์ท่านเริ่มเดินทางได้
..
อรหันต์จี้กง : ถึงสำนักเซี้ยเฮี้ยงตึ้งแล้ว
หยางเซิงลงจากดอกบัว วิญญาณกลับเข้าสู่ร่างดังเดิม