ท่านอรหันต์จี้กงเสด็จลงตรัสเป็นกลอนมีความว่า
:
อาจารย์เทพ ทรงโปรดเรา พระคุณนำ
คุณธรรมล้ำ เอื้ออาทร มิรู้วาย
ในโลกนี้ นักธรรมชั่ว มีมากมาย
บำเพ็ญกาย ลวงสังคม ต้องรับกรรม
อรหันต์จี้กง
: พระพุทธ เทวดา เทพศักดิ์สิทธิ์เสด็จสู่โลกมนุษย์เพื่อโปรดเวไนยสัตว์
กอบกูช่วยมวลมนุษย์รับสอนศิษย์ประสาทวิชาให้ อบรมสั่งสอนบำเพ็ญธรรม
คอยแต่จะสอนให้ชาวโลกกลับคืนสู่ความดั้งเดิมต้นกำเนิด เพื่อบำเพ็ญบรรลุสำเร็จธรรมที่แท้จริง
พระคุณสวรรค์ท่านและคุณธรรมของครูบาอาจารย์นั้น หนักหนาใหญ่ยิ่งจนหาที่เปรียบมิได้
ที่เรียกว่า "เป็นครูเพียงวันเดียว ต้องนับถือเป็นบิดาไปตลอดกาล"
ตามหลักธรรมแล้วต้องปฏิบัติตามคำสั่งสอนของครูอาจารย์ เอาแบบอย่างความประพฤติจากท่าน
หากแต่ว่ามีพวกศิษย์อุบาทว์ แหกธรรมทำลายศีลอาศัยชื่อจากเทพเจ้ารวบทรัพย์ลวงผู้หญิง
ไม่บำเพ็ญเป็นเทพยดา แต่บำเพ็ญเป็นผู้หลอกลวงในคราบของเทพเจ้าไม่ไปสวรรค์
กลับมาโดนคดีในโรงศาล โทษฐานบาปกรรมนั้นไม่เบาเลย ผู้ที่เข้าไปเป็นศิษย์แห่งสำนักศักดิ์สิทธิ์แล้ว
แต่ละเมิดกฎเกณฑ์แห่งความศักดิ์สิทธิ์ ยมกฎนั้นลงโทษหนักมากมวลชนไม่ว่าจะสละตัวเข้าไปบำเพ็ญธรรมอยู่ในศาสนาใดก็ตาม
ควรที่จะปฏิบัติตามคำพระวินัย มารยาทอันศักดิ์สิทธิ์นั้นๆ
เพื่อที่จะหลีกเลี่ยงโทษไม่สามารถให้อภัยได้ เจ้าหยางเซิงเตรียมท่องนรกสำหรับวันนี้
รีบขึ้นบนดอกบัวเร็ว
หยางเซิง : กระผมนั่งลงเรียบร้อยแล้ว
มิทราบว่าจะมุ่งสู่แห่งใดในวันนี้?
อรหันต์จี้กง : ไป "นรกผึ้งพิษ"
นั้นอีก ไปดูพวกแหกธรรมเสียศีลจะลงเอยกันอย่างไร ปิดตาทั้งสองข้าง
เราจะเริ่มเดินทางแล้ว
.ถึงแล้วละ รีบลงจากดอกบัวเร็ว
พัศดี : ขอต้อนรับท่านอาจารย์กับท่านหยางเซิงมาเยือนคุกนี้เป็นคำรบสอง
อรหันต์จี้กง : เพราะเหตุว่าขณะนี้ในโลกมนุษย์มีคนไม่น้อยอาศัยชื่อแห่งเทพเจ้ารวบรวมทรัพย์
ล่อลวงหญิงอย่างอุกอาจกว้างขวาง ทำให้สะทกสะท้านต่อศักดิ์ศรีอันศักดิ์สิทธิ์ของวินัยแห่งศาสนา
อันถ่องแท้ชอบธรรมเป็นอย่างยิ่ง ดังนั้นจึงต้องกลับมาเสาะหาข้อมูลเตือนใจชาวโลกอีกครั้งหนึ่ง
พัศดี : ขอรับ พระคุณท่าน ท่านทั้งสองโปรดตามข้าพเจ้าเข้าไปข้างใน
ข้าพเจ้าจะปล่อยวิญญาณโทษ 2-3 ตน ให้มันเล่าเรื่องการทำชั่วของตนเองต่อท่านหยางเซิง
หยางเซิง : ขอบคุณท่านพัศดีมาก
ผึ้งพิษเหล่านี้บินว่อนทั่วไปหมด พอเห็นวิญญาณโทษก็ต่อยเอาต่อยเอา
แต่ละคนโดนต่อยจนช้ำบวมไปตามๆ กัน จนหัวหมุนตาลาย
พัศดี : ไม่เพียงเท่านี้ซิครับ
ยังปวดแสบปวดร้อนเป็นไข้ด้วย เพราะว่าผึ้งพิษนี้มีพิษรุนแรงยิ่ง
ข้าพเจ้าจะเอานักโทษ 2-3 ตน ออกมาเล่าเหตุการณ์ที่ตนเคยทำผิด
ให้นายทหารรีบคุมตัววิญญาณโทษออกมาโดยเร็ว
นายทหาร : ขอรับคำบัญชา
ได้เอาตัววิญญาณโทษ
3 ตนออกมาแล้ว
พัศดี : วิญญาณโทษฟังคำสั่งให้ดี
พระคุณท่านนี้คือ อรหันต์จี้กงอีกท่านหนึ่งคือหยางเซิง แห่งสำนักเซี้ยเฮี้ยงตึ้งเมืองไถ่ตง
สองศิษย์อาจารย์รับโองการแต่งหนังสือ "เที่ยวเมืองนรก"
ให้ทุกตนสารภาพความผิดที่ตนทำไว้ในแดนมนุษย์ เพื่อเป็นการเตือนใจชาวโลก
หยางเซิง : ขอถามบุรุษผู้นี้
ท่านมารับโทษยังที่นี้ด้วยเหตุใด?
วิญญาณโทษ : ผมไม่ควรเลย เป็นความจริง ขณะที่ผมอยู่ในแดนมนุษย์
มีตำแหน่งเป็นผู้ใหญ่บ้านอยู่ในตำบลหนึ่ง เนื่องจากในหมู่บ้านจะสร้างศาลเจ้า
ผมจึงออกทำการเรี่ยไรเงินแทนชาวบ้าน แต่ไม่เคลียร์เงินทองให้เรียบร้อย
โดยเอาเงินที่เรี่ยไรมา อมไว้ส่วนหนึ่งเอากระเป๋าตัวเอง เมื่อตายแล้จึงรู้ว่าการอมเงินของเทพเจ้านั้นมีบาปหนักหนา
ดังนั้นจึงถูกตัดสินให้มารับโทษที่คุกนี้ ผึ้งพิษต่อยคนเจ็บปวดมากโดยไม่มีการปราณีทั้งปวดทั้งคันยากที่จะทนทานได้
ท่านก็เห็นตามตัวผมแดงช้ำไปหมด เกี่ยวกับงานการของเทพเจ้า
ชาวโลกควรเคลียร์ให้ใสสะอาด เงินทองเทพเจ้าแม้สตางค์แดงเดียวก็อมไม่ได้
การที่ผึ้งพิษต่อยนั้นเป็นการสนองตอบของผม ผมผิดครั้งเดียวในชีวิตเท่านั้นนอกจากนี้ไม่ได้ทำอะไรผิดอีกเลย
พัศดี : แกเป็นผู้ใหญ่บ้าน ต้องบริการผู้เป็นลูกบ้านของแก
ทำความดีให้แก่บ้านเกิดเมืองนอน หมู่บ้านจะสร้างศาลเจ้าเพื่อเป็นการระลึกถึงสิ่งศักดิ์สิทธิ์ปางก่อนและให้ความเคารพเลื่อมใส
แต่แกกลับฉวยโอกาสลวงทรัพย์ โทษนั้นอภัยให้ไม่ได้ ตนที่ 2
รีบสารภาพผิดระหว่างมีชีวิตอยู่โดยเร็ว
หยางเซิง : ของถามอาจารย์รูปนี้
ท่านออกบวชแล้วไฉนไม่ไปทางทิศตะวันตกแดนผุดผ่องแต่กลับมาอยู่นรกด้วยเล่า?
วิญญาณโทษ : นโมพุทโธ ! ประทานอภัย ๆ ! ฉันเมื่อตอนอายุได้
15 ปี ออกบวชเป็นชีเป็นศิษย์ของพระพุทธเจ้าท่าน ศึกษาบำเพ็ญในพระธรรม
ใจคิดว่าจะบำเพ็ญธรรม จนสำเร็จขั้นอรหันต์แต่จิตใจตนไม่มั่นคงถาวรพอ
เงินทองที่ประดาญาติโยมถวายแก่วัดนั้น ฉันก็แอบยักยอกไว้ใช้เองบ้าง
เก็บสะสมไว้บ้างมิได้มอบเงินทั้งหมดนั้นไปใช้จ่ายในการบูรณะปฏิสังขรณ์วัด
หรือซื้อของที่ทางวัดจำเป็นต้องใช้ หากมีญาติโยมให้ช่วยสวดสะเดาะเคราะห์ก็ทำไปอย่างลวกๆ
ขอไปที หากมีคนมานิมนต์ไปสวดศพก็จะทำแบบซื้อขายตีราคาเป็นเงินเป็นทองจะสวดกี่กัณฑ์ก็แล้วแต่เงินมากเงินน้อยที่เรียกว่า
"เงินมากของก็มากเงินน้อยของก็น้อย" หมายความว่าสวดตามราคาที่ตกลงไว้
หากมีญาติโยมที่ค่อนข้างยากจนมานิมนต์ ก็จะแสดงออกว่าไม่ค่อยพอใจด้วย
หรืออ้างโน้นอ้างนี่ไม่คิดที่จะไป ถ้าเผื่อเจอผู้ดีคนรวยก็จะทำสุดความสามารถจัดการให้อย่างมโหฬารเพื่อเอาใจเจ้าภาพ
เพราะเหตุว่าตอนมีชีวิตอยู่มักมากในทรัพย์ เมื่อตายลงแล้วพระพุทธท่านจึงไม่ต้อนรับ
ยังโดนดันลง "นรกผึ้งพิษ" มารับโทษ เจ็บปวด ทุกข์เข็ญอย่างสาหัสสากรรจ์
พัศดี : เธอเป็นพระเป็นชี สละตนออกบวชควรมีพื้นฐานทีสะอาดหมดจด
(คือตัดกิเลสออก) ฝึกฝนอบรมบ่มนิสัย แต่สลัดกิเลสออกไม่ได้
นิยมชมชอบเรื่องสุขกายสบายใจ เห็นเงินเป็นพระเจ้าขัดต่อหลักธรรมพระพุทธท่าน
จึงตัดสินให้เธอมารับโทษยังที่นี่
อรหันต์จี้กง : เมื่อบวชเป็นพระเป็นชี
ก็ต้องเปลี่ยนชื่อเปลี่ยนสกุลจากเดิมมาเป็นชื่อทางพระ แต่ละรูปจึงมีช่อว่า
พระ ศักดิ์ศรีนั้นหาที่เสมอเหมือนมิได้เลย ก็คือเท่ากับพระพุทธนั้นแหละแต่ทนต่อกิเลสสิ่งยั่วยวนไม่ได้
มิใช่ความเมตตาปราณีช่วยกอบกู้มวลชน ใจคออันสามานย์ธรรมดานี้
ยากที่จะเสมอเหมือนจิตของท่านพระโพธิสัตว์ได้ ทำใจให้ถึง 3
กำหนดได้ 4 จึงสามารถเข้าเฝ้าถึงพระพุทธ พิษ 3 ธาตุไม่ละทิ้ง
ก็ต้องเข้าไปใน 6 ช่องทาง เพื่อเวียนว่ายตายเกิดดังเดิม ขอมวลชนในทั่วพื้นพิภพไม่ว่าจะบำเพ็ญในทางเต๋าทางพุทธหากว่าไม่ตัดกิเลสทิ้งเสีย
ก็ยากที่จะขึ้นสู่สวรรค์ วันนี้เวลาหมดลงแล้ว วันอื่นค่อยมาเยี่ยมชมใหม่
เจ้าหยางเซิงเตรียมตัวกลับสำนัก
หยางเซิง : ขอบคุณมากที่ท่านพัศดีและนายทหารในการรับรองที่อบอุ่นมาก
เราจะกลับสำนักกันแล้ว ขอลาท่านก่อนละ
พัศดี : สิ่งใดที่ขาดตกบกพร่อง
ขอท่านทั้งสองโปรดให้อภัยด้วยหวังว่าท่านจะมาให้การสั่งสอนอีกครั้ง
อรหันต์จี้กง : รีบขึ้นดอกบัวเร็ว
หยางเซิง : กระผมนั่งลงเรียบร้อยแล้ว
เชิญท่านอาจารย์กลับเถิด
.
อรหันต์จี้กง : ถึงสำนักเซี้ยเฮี้ยงตึ้งแล้ว
หยางเซิงลงจากดอกบัว วิญญาณกลับเข้าสู่ร่างดังเดิม