ท่านอรหันต์จี้กงเสด็จลงตรัสเป็นกลอนความว่า
:
สำนึกปลง ช่วยปลดเปลื้อง ทั้งบาปเวร
ละกิเลส ให้หมดเกลี้ยง จิตโล่งโกรก
บนสวรรค์ ต้อนรับเพียง ผู้ละโลก
แดนนรก เจาะจงเก็บ ทรชน
อรหันต์จี้กง : บนสวรรค์ต้อนรับ
รับรองเพียงแต่ผู้ที่ฝึกฝนอบรมบำเพ็ญธรรม และพวกคนดีที่สร้างแต่บุญกุศลเท่านั้น
แต่ในแดนนรกกลับตรงกันข้าม รับเฉพาะพวกชั่วช้าสารเลวอัธพาล
2 แดนแตกต่างกัน จุดมุ่งหมายของการต้อนรับจึงแตกต่างกันเช่นเดียวกัน
ดังเช่นบ่อนการพนันอ้าแขนรับพวกมีนิสัยชอบเล่นการพนัน ถ้าหากไม่มีความสนใจต่อการพนันแล้ว
พวกที่คุมอยู่หน้าประตูบ่อนก็ไม่ยินยอมให้ท่านก้าวเข้าไปในบ่อนอย่างเด็ดขาด
อันนี้จึงพิสูจน์ได้ว่าเมื่อตอนมีชีวิตอยู่มีรสนิสัยชอบทางไหน
เมื่อตายลงแล้วก็ไปในทางนั้น วันนี้เตรียมท่องนรก เจ้าหยางเซิงขึ้นบนดอกบัวเสีย
หยางเซิง : ขอรับคำบัญชา กระผมได้นั่งลงเรียบร้อยแล้ว
เชิญท่านอาจารย์ออกเดินทางได้
.
อรหันต์จี้กง : ถึงแล้ว เจ้าจงรีบลงไปเถิด
หยางเซิง : การที่ได้มาถึงที่นี้
มิทราบว่าเป็นสถานที่ใดบ้าง?
อรหันต์จี้กง : เจ้าจงมองดูท่านพัศดีได้นำแถวต้อนรับเราอยู่
ด้านหน้าพวกเขาเป็นข้าราชการแห่ง "แดนงูแดงเจาะไชร่างกายนรกน้อย"
รีบเข้าไปแสดงความเคารพเถอะ
หยางเซิง : ขอแสดงความคารวะต่อท่านพัศดี
และนายทหารทั้งหลาย
พัศดี : มิต้อง ! วันนี้เราได้รับคำสั่งให้ต้อนรับท่านทั้งสอง
เชิญตามพวกเราเข้าไปชมภายในคุกเถิด
หยางเซิง : ขอขอบคุณท่านพัศดีที่ให้การต้อนรับอย่างดี
ยิ่ง
.โอย! บนพื้นดินในคุกเต็มไปด้วยงูตัวใหญ่แลดูแล้วรู้สึกขนลุกขนพองงูสีเลือดหมูกับงูสีแดงเลื้อยคลานไปมาไม่หยุดหย่อน
ตัวก็ใหญ่โตมาก มักเจาะไชเข้าไปตามปากของพวกวิญญาณโทษ และชอนออกมาจากสะดือ
บางตนก็ถูกเจาะไชจากรูทวารต่างๆ ของร่างกาย ปากรูทวารนั้นๆ
เต็มไปด้วยรอยเลือด วิญญาณโทษแต่ละตนตกใจกลัวจนหน้าซีดไปตามๆ
กัน พวกที่โดนงูเจาะชอนเข้าไปแล้วล้วนล้มสลบเหมือดอยู่กับพื้น
เสียงร้องอย่างบ้าคลั่งตระหนกตกตื่นแซดไปหมด ภาพที่เห็นนั้นทำให้หัวใจพาลจะหยุดเต้นให้ได้
มือไม้อ่อนนุ่มหมดเรี่ยวหมดแรง ขอถามท่านพัศดีว่า พวกนั้นมันทำผิดด้วยโทษฐานประการใดบ้าง?
พัศดี : คุกนี้มีชื่อว่า "แดนงูแดงเจาะรูนรกน้อย"
ภายในคุกมีงูสีแดงและสีเลือดหมูล้วนๆ มันไม่เจาะไชเข้าไปในพื้นดิน
แต่กลับชอนไชไปตามรูทวารบนร่างกายของพวกวิญญาณโทษ ทั้งนี้มันมีสาเหตุอยู่ด้วยคือ
บรรดาที่ไม่ประกอบอาชีพในทางสุจริตในแดนมนุษย์ ชอบมุดรูช่องโหว่ของกฎหมายบ้านเมืองทำการคอร์รัปชั่นต่างๆ
หรือพวกที่เห็นแก่ได้ด้วยการทำลายผู้อื่น มีหัวใจโหดร้ายดังกับงูพิษ
ที่ชอบใส่ร้ายป้ายสีโดยเฉพาะ หรือชอบหาเรื่องหาราวยุแหย่ปลุกปั่น
จนทำให้ผู้อื่นเกิดการฆ่าแกงกันขึ้น หรือพวกที่ฆ่าคนโดยหน้าไม่เปลี่ยนสี
หรือชอบพกมีดพกเครื่อง ซ่อนอาวุธลับต่างๆ เตรียมพร้อมที่จะฆ่าคนได้ในทันทีทันใด
ดังเช่นทุกวันนี้ ในเมืองมนุษย์ได้ทำการก่อสร้างใหญ่โตมโหฬาร
แต่ลักลอบตัดทอนวัสดุสิ่งก่อสร้างและยักยอกแรงงานให้ลดน้อยลง
จึงทำให้เกิดอันตรายขึ้นในภายหลัง การกระทำเช่นนี้ จึงเหมือนกับงูที่เจาะไชตามพื้นดิน
ล้วนเป็นการทำผิดมิชอบด้วยคุณธรรม เมื่อตายลงแล้วนนอกจากโดนทำโทษจากขุมต่างๆ
แล้ว ยังต้องส่งมอบมาให้คุกนี้ทำโทษเป็นครั้งสุดท้ายอีกด้วย
หยางเซิง : เมื่องูเจาะไชเข้าในร่างกายของมนุษย์แล้ว
รู้สึกสยดสยองเหลือแสน มิทราบว่ายังมีโทษอื่นที่ถูกส่งมายังคุกนี้อีกหรือเปล่าครับ
พัศดี : เท่าที่ข้าพเจ้าได้เล่าสู่กันฟังไปนั้น
เพียงแต่เรื่องสังเขปเท่านั้นเอง บางคดีก็ยุ่งเหยิงสับสนมาก
แต่ก็ได้ลงโทษไปตามความเป็นจริงทั้งนั้น
อรหันต์จี้กง : ผู้ที่ชอบหาทางลัดเอาตัวรอดแล้ว
มักจะเจอกับการได้ไม่เท่าเสีย เพราะเหตุว่าเดินแต่ทางลัด แล้วจะมีทางลัดให้เดินได้สักเท่าไรกัน
? ชีวิตของมนุษย์มันมีความจำกัดอยู่ เหตุใดจึงไม่ทำด้วยความสะอาดบริสุทธิ์
อาศัยสติปัญญาไปใฝ่หาผลประโยชน์เมื่อมาเห็นสภาพการลงเอยของพวกนี้แล้ว
แต่ละคนล้มระเนระนาดบาดแผลเต็มกาย รู้สึกว่ามันไม่สมควรเป็นอย่างยิ่ง
จึงหวังให้ชาวโลกทั้งหลาย เมื่อได้อ่านหนังสือ "เที่ยวเมืองนรก"
แล้ว อย่าได้ริอ่านเดินทางลัด (คือทางมิชอบด้วยศีลธรรม) มิเช่นนั้นแล้วจะมีสภาพเหมือนกับเอื้อมมือลงในรูตมเพื่อจะจับปลาไหล
บางขณะในรูนั้นมิได้มีปลาไหลเลย กลับเป็นงูพิษตัวหนึ่ง ดังนั้นมิใช่แส่หาที่ตายด้วยตนเองดอกหรือ?
วันนี้ท่องนรกได้เพียงเท่านี้ เนื่องจากเวลาหมดลงแล้ว เจ้าหยางเซิงเตรียมตัวกลับสำนัก
หยางเซิง : ขอขอบคุณท่านพัศดีได้ให้การอธิบายชี้แจงเราศิษย์อาจารย์ขอลาก่อนละ
พัศดี : ถึงสำนักเซี้ยเฮี้ยงตึ้งแล้ว
หยางเซิงลงจากดอกบัว วิญญาณกลับเข้าสู่ร่างดังเดิม