Un title page

ท่านอรหันต์จี้กงเสด็จลงตรัสเป็นกลอนมีความว่า :
ในสำนัก ดังกังวาน เสียงสวดมนต์
ปลุกมวลชน ให้ละยศ อำนาจรู้
สร้างกันใหญ่ ตึกระฟ้า สูงสุดกู่
แต่ที่อยู่ ในบั้นปลาย ใต้แผ่นดิน

อรหันต์จี้กง : เบื้องหน้าสำนักเซี้ยเฮี้ยงตึ้งได้สร้างอาคารใหญ่ขึ้นแล้ว ผู้คนในสมัยนี้นับว่าโชคดีมากทีเดียวที่ได้กินอยู่หลับนอนกันบนเวหา แต่ว่าความสุขใจยังอยู่เหนือกว่าความสุขกาย ถ้าหากว่าใจนั้นไม่มีความสงบมั่นคง แม้ว่าจะอยู่ในอาคารใหญ่โตเช่นใดก็ไม่นับว่าเป็นผู้มีโชค มนุษย์เรามีความสำคัญมากอยูที่จิตใจได้รับความสงบสุข มิเช่นนั้นแล้วแม้ว่าจะอยู่ในปราสาทราชวัง ก็ยังรู้สึกไม่เป็นอันกินอันนอน จะมีความสนุกหรรษาได้อย่างใด?

หยางเซิง : ท่านอาจารย์พูดอย่างสมเหตุสมผลมาก!

อรหันต์จี้กง : รีบขึ้นดอกบัวเร็ว เตรียมท่องนรก

หยางเซิง : กระผมได้นั่งลงเรียบร้อยแล้ว เชิญท่านอาจารย์ออกเดินทางได้….

อรหันต์จี้กง : ถึงแล้ว เจ้าจงลงจากดอกบัวเสีย

หยางเซิง : กระผมลงมาแล้ว ที่มาวันนี้เป็นสถานที่ใดมิทราบ

อรหันต์จี้กง : วันนี้เราท่องชม "นรกโลกันตร์"

หยางเซิง : "นรกโลกันตร์" ทำให้คนเกรงขามน่าสะพรึงกลัวมากกระผมว่าเปลียนไปชมแห่งอื่นกันเถิดครับ

อรหันต์จี้กง : เจ้าอย่ากลัวไปเลย มีข้าอยู่เป็นเพื่อนด้วยคนแล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างจะเรียบร้อยไปเอง หากว่าเจ้ามีความหวั่นกลัวฉันจะให้ยาตั้งสติสักเม็ดหนึ่ง เอ้ารีบกลืนเร็วเข้า ตามอาตมาคืบหน้าไป

หยางเซิง : ขอบคุณท่านอาจารย์ที่ได้ให้ยาทิพย์ กระผมกลืนลงไปแล้ว ในใจรู้สึกว่าเกิดความมั่นคงขึ้นเป็นอย่างมาก พัศดีได้มาต้อนรับเราอยู่เบื้องหน้าแล้ว

พัศดี : ขอต้อนรับท่านอาจารย์และท่านหยางเซิงที่ได้ทาเยี่ยมชมให้การชี้แนะ คุกนี้คือ "นรกโลกันตร์" อยู่ในความปกครองของขุมที่ 9 รู้สึกยินดีที่ได้มีท่านทั้งสองมาเยี่ยมเยียน

หยางเซิง : ขอขอบคุณในความจริงใจของท่านพัศดี เหตุไฉนอาณาบริเวณของคุก "นรกโลกันตร์" แห่งนี้จึงกว้างใหญ่ไพศาลถึงปานนี้

พัศดี : "นรกโลกันตร์" เสมือนจมูกของมนุษย์จะว่าใหญ่โตนักก็ไม่เชิงแต่สามารถทะลุไปยังทั่วร่างกาย และเป็นช่องทางสำคัญของการหายใจ ดังนั้น พวกที่ถูกจองจำอยู่ใน "นรกโลกันตร์" นี้ล้วนเป็นวิญญาณโทษที่มีโทษฐานอุกฤษฎ์อุกฉกรรจ์ทั้งนั้น

หยางเซิง : ข้างหน้ามีหลุมใหญ่ยู่หลุมหนึ่ง ข้าพเจ้ามิกล้าชะโงกดูเห็นเพียงแตภายในมืดดำมากและได้ยินเสียงน้ำร้อนเดือดไหลพล่านกับเสียงร้องคร่ำครวญเท่านั้น จะเป็นที่ที่พวกวิญญาณโทษถูกแช่ขังไว้หรือไฉน?

พัศดี : ภายในหลุมล้วนเป็นพวกวิญญาณโทษ คุกนี้สูง 18 ชั้น ภายในคุกมีคมมีดเรียงรายเต็มไปหมดและยังมีตมร้อน แห่งธรณีเอ่อล้นอยู่ทุกแห่งหน วิญญาณโทษที่ถูกคุมตัวมานั้น จะโดนนายทหารผลักตกเข้าไป และโดนแรงดึงดูดจากธรณี จะได้ยินเสียงร้องอย่างทรมานแวบเดียว แล้วก็หยุดไปพักหนึ่ง จากนั้นจึงส่งเสียงคร่ำครวญไม่ขาดสาย ภายในคุกมืดจึงมองนิ้วมือของตัวเองไม่เห็น ผู้ที่ถูกลงโทษอยู่ภายในนั้น ได้รับความทรมานเป็นอย่างยิ่ง นับได้ว่าเป็นที่สุดยอดแห่งการลงโทษ

หยางเซิง : ที่ชาวโลกมักจะพูดว่ากลัวที่สุดเมื่อตอนตายแล้วต้องตกเข้า "นรกโลกันตร์" นั้น เนื่องมาจากเหตุใดมิทราบ ?

พัศดี : บรรดาที่ตกเข้าไปในนรกโลกันตร์นั้นส่วนใหญ่แล้วไม่สามารถไปผุดไปเกิดได้อีก จึงมีสภาพคล้ายกับการถูกตัดสินจำคุกตลออดชีวิตของศาลในแดนมนุษย์

หยางเซิง : จะให้วิญญาณโทษสัก 2-3 ตนมาทำการซักถามความเป็นไปได้หรือไม่ประการใด?
พัศดี : สำนักของท่านรับโองการให้แต่งหนังสือ "เที่ยวเมืองนรก" ท่านยมบาลได้มีคำสั่งให้ปล่อย 2-3 ตนออกมาเล่าความเป็นไปเพื่อเป็นข้อมูลได้ มิเช่นนั้นแล้วเมื่อตกเข้า "นรกโลกันตร์" แล้ว ตามปกติจะให้ออกมามิได้ ข้าพเจ้าจะใช้เครื่องวิเศษ….ท่านจงดูที่เครื่องวิเศษนี้ ส่องเข้าไปในคุก จะเกิดความสว่างไสวขึ้นเครื่องไม้เครื่องมือในการในการทำโทษนั้นหยุดชะงักลงหมด นายทหารรีบพาตัวขึ้นมาสัก 2-3 ตนเถิด

นายทหาร : ขอรับคำบัญชา…ได้คุมตัวมาแล้วครับ

หยางเซิง : แต่ละตนมีบาดแผลมากมาย ทั้งเนื้อทั้งตัวเต็มไปด้วยเลนตม รอยเลือด ตาทั้งสองข้างก็ถลนปลิ้นออก สารรูปไม่เป็นตัวเป็นต้นเลย น่าสมเพชเวทนาเป็นยิ่งนัก

อรหันต์จี้กง : ข้าฯจะแสดงอำนาจอภินิหารย่อยๆ ให้ดูสักนิด เพื่อทำให้พวกมันมีสติกลับคืนมา และลดความเจ็บปวดทางร่างกายให้น้อยลง เพื่อสะดวกแก่การบอกเล่าถึงเรื่องคดีที่ตนทำขึ้น !

หยางเซิง : อิทธิฤทธิ์ของท่านอาจารย์พิสดารยิ่งนัก พวกมันที่มีรูปร่างเหมือนภูตผีปีศาจสามารถที่จะพูดจากันได้แล้ว

พัศดี : ต่อหน้าอาจารย์ใหญ่สองท่านในที่นี้พวกเอ็งจงรีบเล่าตอนที่มีชีวิตอยู่นั้นได้ก่อกรรมทำเข็ญอะไรบ้าง เพื่อที่จะได้เอาไปเผยแพร่ปลอบเตือนชาวโลก

วิญญาณโทษ : ตอนมีชีวิตอยู่นั้นผมได้กระทำผิดในเรื่องอกตัญญูโดยปกติแล้วผมไม่ยอมทำมาหากิน เอาแต่เที่ยวเตร่ หากครั้งใดที่ขอเงินจากบิดามารดาไม่ได้แล้ว ก็จะด่าว่าท่านอย่างเสียๆ หายๆ บางครั้งถึงกับลงไม้ลงมือทุบตีเอา ตลอดชีวิตไม่เคยกตัญญูต่อพ่อแม่เลย เมื่อตายลงแล้วโดนแต่ละขุมทำการลงโทษ และยังตกเข้ามาใน "นรกโลกันตร์" ไม่มีได้ผุดได้เกิดอีก ขอวิงวอนท่านอาจารย์ใหญ่สองท่าน ได้โปรดขอร้องยกโทษให้แก่ผม ขอเพียงแต่ได้หลุดพ้นจาก "นรกโลกันตร์" จะหมุนเวียนไปเกิดเป็น วัว ควาย สุนัขก็ยอม ที่นี้มันช่างทารุณทุกข์ยากเสียจริงๆ

อรหันต์จี้กง : การทำความดีต่างๆ จะถือว่า กตัญญูต่อผู้บังเกิดเกล้าเป็นเรื่องสำคัญที่ยิ่งยวด ตัวเองไม่รู้จักที่จะชุบเลี้ยงเกื้อหนุนบิดามารดา แล้วยังลงมือลงไม้ทุบตีท่านอีก ซึ่งเป็นเรื่องที่ชั่วร้ายสารเลวสิ้นดี กฎยมโลกถือการอกตัญญูเป็นโทษที่ไม่สามารถให้อภัยได้ ฉันเองก็จนปัญญาที่จะช่วยได้

พัศดี : ชาวโลกบางคนที่เห็นแก่ผลประโยชน์ส่วนตัวในเรื่องจากการเลือกคู่สมรสหรือเกี่ยวกับทรัพย์สมบัติ หรือความใคร่ทางส่วนตัว ถึงกับทรยศต่อบิดามารดา ไม่ให้การเคารพเทิดทูนกตัญญูต่อท่าน หากไม่รีบกลับเนื้อกลับตัว "นรกโลกันตร์" นี้จะต้องมีส่วนได้รับใช้ ตนที่ 2 รีบเล่าเรื่องโดยเร็ว

วิญญาณโทษ : ตอนที่ผมมีชีวิตอยู่ มีนิสัยชอบมั่วกาม เคยทำการข่มขืนผู้หญิงก็หลายครั้ง และได้หลอกลวงแม่หม้ายแม่ร้างกับหญิงสาวที่ตนรับเป็นลูกเลี้ยงจนเกิดการสมสู่ขึ้น เรียกได้ว่าได้รับการเสพสุขทางกามารมณ์อย่างอิ่มเอมพอเพียง แต่หารู้ไม่ว่าเมื่อตายลงแล้ว ต้องรับการลงโทษจากการทรมานทุกชนิด ในที่สุดยังถูกตัดสินให้ตกเข้า "นรกโลกันตร์" ไม่ให้ผุดเกิดอีก ขอเชิญท่านอาจารย์ช่วยด้วย ถ้าสามารถหลุดพ้นจากห้วงทุกข์นี้แล้ว จะเต็มใจไปเกิดเป็นวัวควายรับใช้ท่าน

อรหันต์จี้กง : ฉันยังไม่ต้องการวัวควายอะไร ตัวแกตอนเป็นมนุษย์ชอบมั่วกาม ไม่ประพฤติตัวอยู่ในทางที่ถูกที่ควร เรื่องมั่วกามผิดลูกผิดเมียถือว่าสุดยอดเรื่องชั่วร้ายทั้งหลาย ตกเข้า "นรกโลกันตร์" แล้วจงปลงเสียเถิด

พัศดี : ตนที่ 3 รีบเล่าเรื่องเลวร้ายในตอนอยู่ในโลกมนุษย์เร็ว

วิญญาณโทษ : ตอนที่อยู่ในโลกมนุษย์ เก่งในทางที่ทำยาปลอมต่างประเทศ ปลอมทั้งสุรา ผงชูรส เหล้าขาว น้ำส้มและของกินต่างๆ เพื่อหารายได้พิเศษให้มากขึ้นและก็ทำได้ตามที่มุ่งหมายไว้ ก็เนื่องจากทุจริตมิชอบด้วยการผิดศีลธรรมนี้แหละ จึงถูกตัดสินให้ตกเข้าใน "นรกโลกันตร์" ขอให้ท่านอาจารย์ช่วยร้องขอความปรานีจากท่านยมบาลให้ด้วย ปลดตัวผมออก เมื่อไปเกิดเป็นคนในชาติหน้า ผมจะเจียมตัวเจียมใจ หาเงินจากทางที่ถูกที่ชอบตามปรกติวิสัยของมนุษย์

อรหันต์จี้กง : การปลอมเหล้ายานั้นมีโทษฐานร้ายแรงมากไม่คำนึกถึงชีวิตคนและศีลธรรม ของปลอมเหล่านี้พอเข้าปากคนไปแล้วเหมือนกับดื่มยาพิษ ทำลายคนไปมิใช่น้อย ในเมื่อหมดความรู้สึกรับผิดชอบทางด้านจิตใจแล้ว ตัดสินให้แกตกเข้ามาอยู่ "นรกโลกันตร์" ดื่มน้ำโคลนใต้บาดาล สามารถแก้พิษต่างๆ ได้ รสชาติมันเป็นเช่นใด ตัวเองคงจะซาบซึ้งดี ฉันไม่สามารถจะช่วยอะไรแกได้

พัศดี : วิญญาณโทษตนที่ 4 รีบสารภาพเหตุการณ์ที่ตัวทำผิดในแดนมนุษย์อย่างไรบ้าง

วิญญาณโทษ : ผมมีอาชีพค้าของเถื่อนในแดนมนุษย์ และเสพยาเสพติด ทั้งสูบทั้งฉีดด้วย เมื่อติดยาเหล่านี้แล้ว ต้องใช้จ่ายเงินทองมากมายมหาศาล จึงแอบทำการค้ายาเสพติดให้โทษได้ทำลายชีวิตมนุษย์มิใช่น้อย เมื่อตายแล้ว ท่านยมบาลพิโรธยิ่งนัก ตัดสินให้ตกเข้า "นรกโลกันตร์" ตลอดชีวิต ถูกทรมานอย่างเหลือที่จะทนทานได้ จึงสำนึกตัวได้ว่าตอนเป็นมนุษย์อยู่ได้ก่อกรรมไว้มากมาย ขณะนี้ไม่มีทางที่จะช่วยเหลือได้อีกแล้ว

อรหันต์จี้กง : การขนของเถื่อน (ของหนีภาษี) นั้นผิดต่อกฎหมายบ้านเมือง ค้ายาเสพติดให้โทษทำลายชีวิตมนุษย์ กฎหมายบ้านเมืองไม่อนุญาตให้ทำ ยมกฎก็ไม่ยอมผ่อนปรน บรรดาที่ทำการค้าของเถื่อน ค้ายาเสพติด หรือเสพเสียเองนั้น มีโทษฐานร้ายแรงมาก ผู้ใดที่เคยทำมาแล้วให้รีบลามือเสีย กลับเนื้อกลับตัวใหม่มิเช่นนั้น จะต้องโดนยัดเข้า "นรกโลกันตร์" เมื่อตัวได้ตายลงแล้วจะไม่มีวันได้ผุดเกิดอีกเลย

พัศดี : ทั้ง 4 ตนได้สารภาพโดยหมดสิ้นแล้ว หวังว่าชาวมนุษย์ที่ได้อ่านหนังสือ "เที่ยวเมืองนรก" แล้ว ที่เคยมีการกระทำดังกล่าวมาแล้วให้รับกลับเนื้อกลับตัวเสียใหม่ จะผ่อนผันยกโทษให้เป็นพิเศษ หวังว่ามวลมนุษย์จงรีบตื่นขึ้นจากความหลงผิด จงอย่าได้หวังผลกำไรจากสิ่งเหล่านี้เลย อันที่จะทำให้ตัวเองต้องตกเข้าอยู่ในห้วงหายนะ

อรหันต์จี้กง : เวลาหมดลงเสียแล้ว เราเตรียมการกลับสำนักเถิด

หยางเซิง : ขอลาท่านพัศดีและนายทหารทั้งหลาย และขอบคุณที่ให้การต้อนรับด้วย

พัศดี : ให้นายทหารทั้งหลายตั้งแถวนมัสการส่งท่านอาจารย์

อรหันต์จี้กง : เจ้าหยางเซิงรีบขึ้นดอกบัวเร็ว

หยางเซิง : กระผมนั่งลงเรียบร้อยแล้ว เชิญท่านอาจารย์ออกเดินทางกลับสำนักเถิด

อรหันต์จี้กง : ถึงสำนักเซี้ยเฮี้ยงตึ้งแล้ว

หยางเซิงลงจากดอกบัว วิญญาณกลับเข้าสู่ร่างดังเดิม