ไม่ละการเบียดเบียนแล้วจะเป็นพุทธะได้อย่างไร
จะเรียกว่าเมตตาได้อย่างไร

2

พระโอวาทพระอาจารย์จี้กงเมตตาที่ไท่อิน กรุงเทพ 10 พ.ค. 2541

ดินให้กำเนิดชีวิตได
พืชพันธุ์ธัญญาหารขึ้นมาจากดินไหม (ขึ้น)
ก็คือข้าวและผักที่เรากิน
สิ่งนี้เรียกว่าฟ้าดินให้กำเนิด จึงสมควรที่จะกินได
แต่ว่าเนื้อสัตว์นั้น มีพ่อแม่เป็นของตน
ไม่มีพ่อแม่ที่ไหน ที่ให้กำเนิดลูกออกมาให้คนอื่นกิน
เหมือนกับมนุษย์ให้กำเนิดลูกมาให้ใครกิน (ไม่มี)
เพราะฉะนั้นสัตว์ก็เช่นเดียวกัน ร้องได้เหมือนกัน
มีเลือดเหมือนกัน นัยน์ตาสามารถบ่งบอกความรู้สึกได้เหมือนกัน
เพราะฉะนั้นคนที่คิดกิน อย่าบอกว่าเขาเกิดมาให้เรากิน
ใครเขาเกิดมาให้ศิษย์กิน

3

พระโอวาทพระนาจาเมตตาที่ ฉงเต๋อ จ.กาญจนบุรี 21 มี.ค. 2542

เมื่อสักครู่ศิษย์พี่บอกว่า
ท่านไม่ชอบให้ใครมาเอารัดเอาเปรียบ กดขี่ข่มเหงใช่ไหม (ใช่)
อยู่ ๆ ถ้าเกิดมาเราตีท่าน ท่านชอบไหม (ไม่ชอบ)
อย่างน้อยจะตีเราก็บอกสักหน่อยหนึ่งก็ยังดีใช่ไหม
หรือไม่จะมาตีเราอย่างน้อยก็ต้องรู้จักกัน
ไม่ใช่ยังไม่ทันรู้จักกันเลยก็ตี ท่านก็ไม่ชอบใช่หรือเปล่า
เหมือนเวลาที่ท่านกินเนื้อสัตว์
ถ้าเราบอกว่าคนใหญ่มีหน้าที่ มีอำนาจ มีความยิ่งใหญ่
สามารถที่จะสั่งคนเล็กได้ โลกนี้ก็ไม่ค่อยยุติธรรมใช่ไหม (ใช่)
แต่ว่าคนมีพละกำลังเหนือกว่า สามารถทำทุกอย่างได้ตามอำเภอใจ
โดยที่คนเล็กไม่มีโอกาสปริปากพูด
อย่างนั้นก็ไม่ใช่กฎของธรรมชาติ ที่ถูกต้องใช่ไหม (ใช่)
ฉะนั้น เราจะบอกว่าสัตว์เล็กเกิดมาเพื่อสัตว์ใหญ่ได้หรือเปล่า
ก็ไม่ได้ใช่หรือไม่เราอยู่ร่วมกันเวลาจะทำอะไร ก็ต้องเห็นอกเห็นใจกัน
เข้าใจกันบ้างใช่หรือไม่ (ใช่)
หรือไม่จะเอาของเราไปก็ต้องขอเราสักหน่อยหนึ่งใช่ไหม
แล้วตอนนี้เราทำกับใครบ้าง ทำกับสัตว์ทั้งหลายที่เป็นอาหาร ใช่ไหม
ยังไม่ทันขอเขาเลย ไม่ทันขอด้วย แถมยังสั่งฆ่าเลยทันที
เด็ดขาดไหม มีเหตุผลหรือเปล่า (ไม่มี)
มนุษย์ชอบเป็นคนที่มีเหตุผลใช่หรือเปล่า (ใช่)
อย่างน้อยเธอต้องพูดมาก่อนสิ อยู่ ๆ เธอจะมาฆ่าฉัน ได้อย่างไร
เธอยังไม่มีเหตุผล เธอยังไม่ชอบเลย ใช่หรือไม่ (ใช่)
ศิษย์น้องก็ไม่ชอบที่อยู่ ๆ จะมีใครมาสั่งลงโทษศิษย์น้องโดยไม่มีเหตุผล
แล้วสัตว์ล่ะ หรือว่าศิษย์พี่กำลังพูดว่า สัตว์เป็นคนที่พูดได
มีความรู้สึก มีเหตุผล เป็นอย่างนั้นไหม
หรือว่าไม่เจำเป็นที่ต้องแคร์ความรู้สึก จำเป็นไหม (จำเป็น)
ศิษย์น้องคิดไหมว่า ทำไมสัตว์ก็มีความรู้สึกเหมือนกัน
ทำไมศิษย์พี่ถึงพูดว่า สัตว์ก็มีความรู้สึก
และอะไรที่เป็นสิ่งที่ทำให้รู้ว่าสัตว์ก็มีความรู้สึก
มีความผูกพันกัน นั่นก็คือ เวลาสัตว์นั้นมีลูกขึ้นมา ก็ปกป้องลูก
หาอาหารให้ลูกกิน ใช่หรือเปล่า (ใช่) สิ่งนี้วัดได้ว่า
สัตว์ก็มีความรู้สึกรักและหวงแหนลูกของตนเองใช่หรือไม่ (ใช่)
เวลาใครมาทำร้าย พี่น้องของเรา เรายังรู้สึกโกรธใช่หรือไม่ (ใช่)
เวลามาฆ่าพ่อแม่เรา เรายังรู้สึกว่าแค้นนี้ต้องชำระ
จำไว้นะว่ากินเข้าไปเท่าไหร่แล้ว

4

พระโอวาทพระอาจารย์จี้กงเมตตาที่ อิ๋งเซียน กรุงเทพ 3 พ.ค. 2542

กินโรคเข้าไป กินอย่างไร เราไม่อยากจะเป็นพยาธิ
แต่เรากินเนื้อสัตว์ที่มีพยาธิเข้าไป เป็นโรคพยาธิไหม (เป็น)
เราไม่อยากเจ็บป่วย แต่เอาตัวเราไปตากฝนตากแดดเป็นไหม (เป็น)
เราไม่อยากที่จะปวดหลัง แต่ชอบนอนตามใจตนเอง
ผิดท่า ผิดทาง ถามว่าปวดหลังไหม (ปวด)
เราไม่อยากเมื่อยขา ปวดเมื่อย
แต่เราชอบกินสัตว์ปีกเมื่อยไหม (เมื่อย)
นี่เป็นสิ่งที่วิทยาการสมัยใหม่ ได้ศึกษามาเรียบร้อย
อาจารย์นั้นไม่ได้พูดอะไรที่เกินเลย
โรคภัยเกิดจากการสั่งสมของเรา ไม่ว่าจะเป็นการกิน
ไม่ว่าจะเป็นการอยู่ กินเจอย่าเบียดเบียนคนอื่น
ไม่เช่นนั้น อาจารย์จะเอาอะไรไปอ้างกับวิญญาณต่าง ๆ
ให้เขาอภัยให้ ตอนนี้สบายแต่วันหน้าไม่รู้

5

พระโอวาทพระโพธิสัตว์อนุศาสน์เมตตาที่ เซิ่งเต๋อ 10 ต.ค. 2536

การทานเจต้องกระทำให้รู้ซึ้งถึงเมตตา
เห็นสัตว์ทุกชนิดเป็นเพื่อนของตนจึงไม่ทาน
เมื่อทานเจเกิดจิตเมตตาแล้ว ย่อมมีปัญญาเพิ่มขึ้น
เพราะสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทุกพระองค์จะช่วยส่งเสริม

6

พระโอวาทพระนาจาเมตตาที่ผู่ถี จ.พิษณุโลก

เวลาเห็นสัตว์ร้องทนได้ไหม ทนได้เพราะอร่อยใช่หรือเปล่า
แล้วพอป่วยก็ว่าทำไม สิ่งศักดิ์สิทธิ์ไม่รักษา ไม่คุ้มครอง
ตัวเราหาโรคมาเองทั้งนั้นเลย
ทำบุญแล้วบุญจะไม่รั่ว ก็คือ ไม่เบียดเบียน
ไม่ทำร้ายเขา พอเราไม่ทำร้ายสัตว์ ไม่ทำร้ายคน
แล้วจะมีทุกข์อะไรมาทำร้ายเราอีกไหม

7

พระโอวาทพระอาจารย์จี้กงเมตตาที่เซิ่งเต๋อ จ.ประจวบคีรีขันธ์ 11 ต.ค. 2541

แม้ว่าเราอยู่บ้าน เราก็ต้องเอาใจกายของเราเป็นเหมือนวัด
ให้ถือศีล ใจของเราต้องดีงาม
กายของเราต้องสะอาด ชีวิตเขาเราอย่ากิน

8

พระโอวาทพระโพธิสัตว์กวนอิมเมตตาที่ เหยรินเต๋อ 21 พ.ค. 2541

เคยเบียดเบียนทำร้ายสัตว์
หรือเคยได้ยินเสียงร้องของสัตว์บ้างไหม เจ็บหรือเปล่า (เจ็บ)
เขาเจ็บแต่เราไม่เคยรู้สึกเจ็บเหมือนกับเขา ใช่หรือไม่
แล้วเวลาที่เราโดนมีดเฉือนทีหนึ่งเราเจ็บไหม
เราเจ็บเพียงเล็กน้อย แต่เขาเจ็บถึงชีวิต
เราสุขเพียงน้อย แต่เขาเจ็บปวดถึงชีวิต
ทำไมไอเมฆหมอกแห่งความมืดดำ ยังปรากฏอยู่บนโลกใบนี้
ก็เพราะว่าคนยังเบียดเบียนทำร้ายกัน
เพียงเพื่อความสุขอันสั้น ๆ เพียงเพื่อได้ลิ้มรสอันหอมหวาน ใช่หรือไม่
หากหยุดได้ ก็หยุดเถอะ อย่าได้เบียดเบียนทำร้าย
หรือพรากชีวิตเขาเลย
เวลาเรามีคนรัก ใครพรากคนที่เรารักไปเราก็เจ็บปวด
เราก็เศร้าเสียใจ แต่นี่เราพรากชีวิตเขา
ถ้านับกองกระดูกที่เราพรากชีวิตเขาไป
ก็คงมีความสูงกว่าตัวตนของเรา หรือมากกว่าชีวิตของเราอีก
ไม่อยากได้ยินเสียงกรีดร้อง
ไม่อยากได้ยินเสียงแห่งความทุกข์ยาก
เราต้องหยุด ความทุกข์ยากจากปากของเราก่อน
หยุดเสียงที่พรากทำร้ายจากปากเราก่อน
เรามีชีวิตเราเคยตรวจสอบชีวิตเราไหม
ว่าเราทำร้ายเขาหรือเปล่า
แม้แต่คนใกล้ ๆ ตัวเรา ปากบอกว่ารักเขา
เราเคยทำร้ายเขาไปหรือไม่

9

พระโอวาทพระโพธิสัตว์กวนอิมเมตตา

ถ้าเราไม่บำเพ็ญจะหลุดพ้นหรือไม่ ถ้าตอนนี้ไม่ละเนื้อสัตว์แล้ว
จะทันกับกาลเวลาไหม ทุกคนอย่ากลัวว่าตั้งแต่บัดดนี้จะให้กินเจ
เพียงมาพูดแล้วให้เข้าใจ่า การกินเจไม่ใช่เรื่องงมงาย
แต่ว่าเป็นการรู้แล้วว่า ทุกคนเกิดมามีหนี้กรรมติดตัว
จะต้องตัดกรรมของตัวเองแต่เริ่มต้น ทานเจมีกุศลไหม
การทานเจนั้นความจริงไม่มีกุศล
เพียงแต่เป็นการที่ไม่สร้างบาปเพิ่มขึ้นเท่านั้นเอง
ทุกคนมีบาปมากมายอยู่แล้ว
ทำไมคิดจะไปประหัดประหารคนอื่นมาเป็นเนื้อของตัวเอง
ตอนนี้ทุกคนยังไม่เข้าใจว่า การทานเนื้อของเขานั้น
มันบาปแค่ไหน ทุก ๆ คนต่างมีพ่อแม่
ถ้าเราเอาเลือดเนื้อของพ่อแม่เขามาทาน เขาจะรู้สึกอย่างไร
ถ้าเกิดเป็นพ่อแม่ของเราเอง เราจะรู้สึกอย่างไร
คนที่จากโลกนี้ไปแล้ว เราทราบไหมว่าเขาจะไปเกิดเป็นอะไร
แต่ที่พวกเราทานไปคิดบ้างไหมว่ามีสิทธิ์ที่จะเป็นเขาได้
คนเราเวียนว่ายตายเกิดไม่หยุดสิ้น
ถ้ายังไม่หลุดพ้นก็ไม่สามารถจะละจากการเวียนว่ายตายเกิดนี้ได้

10

พระโอวาทพระอาจารย์จี้กงเมตตาที่ ผู่ถี จ. พิษณุโลก 3 พ.ค. 2536

การทานเนื้อสัตว์ก็เหมือนกับการทานเนื้อคนอื่น
ศิษย์เชอื่ไหมว่าคนเราเวียนว่ายตายเกิด

11

พระโอวาทท่านแปดเซียนหันเซียงจื่อเมตตาที่ เซิ่งเต่อ 18-20 เม.ย. 2540

ก่อนเราจะมาที่นี่มีเวไนยสัตว์มากมายที่ร่ำร้องวอนขอเรา
เขาถามว่า ท่านได้เหยียบย่ำทำร้ายสิ่งใดบ้าง เคยนึกไหม (ไม่เคย)
ท่านคิดเพียงสัตว์ใหญ่กินสัตว์เล็ก สัตว์เล็กเป็นอาหารสัตว์ใหญ่
เช่นนี้ ถ้าช้างไม่กินผักผลไม้ แต่หันมากินคนแทน
ท่านจะใช้คำว่า สัตว์ใหญ่กินสัตว์เล็กได้หรือไม่
ความเมตตาอย่าคิดแค่ใจสงสาร เมตตา
แต่ต้องออกมาจากทุกส่วนของการกระทำ ส่วนลึกในใจ
ไม่ใช่แค่พูด หรือแค่แผ่เมตตาปล่อยสัตว์
ถ้าสิ่งศักดิ์สิทธิ์สามารถบังคับได้
ท่านก็อาจจะบอกว่าอย่าทานเนื้อสัตว์เลย
แต่ทำไมท่านไม่กล้าที่จะออกกฎบังคับ นั่นเป็นเพราะว่า
ความเมตตาที่แท้จริง หรือเมตตาอันบริสุทธิ์
ต้องออกมาจากส่วนลึกของจิตใจ จากมโนธรรมสำนึกที่เรามีอยู่
นั่นถึงจะเรียกว่าเป็นเมตตาที่แท้ เป็นเมตตาที่สว่างไสว
ฉะนั้นตอนนี้รู้แล้วว่า การเบียดเบียนสัตว์เป็นสิ่งที่ไม่ดี
มีแต่ทำร้ายเขา ทำให้เขา เจ็บปวด น้ำตาที่ไหล
เราอาจจะมองไม่เห็น แต่ใจส่วนลึกของสรรพสัตว์
สิ่งศักดิ์สิทธิ์ไม่ได้ต้องการบังคับให้เลิกทานเนื้อสัตว์
แต่ต้องการ เรียกร้องความเมตตา
เรียกร้องมโนธรรมสำนึกที่อยู่ในจิตใจ
ให้ยอ้นมองดูว่าความเจ็บปวดที่เราโดนนั้นเป็นอย่างไร
แล้วที่สรรพสัตว์โดนนั้นแตกต่างกันอย่างไร
แค่เราโดนมีดบาด นิดหน่อย เราก็เป็นเดือดเป็นแค้น
แต่ถ้าโดนพรากชีวิตทั้งชีวิต พรากจากพ่อ แม่ ลูกหลาน
เราจะรู้สึกอย่างไร การสูญเสียนั้นมีแต่ความเสียใจ
ความหดหู ฉะนั้นเราลองถามตนเองว่า
ถ้าเราไม่อยากสูญเสีย ไม่อยากพลัดพราก
แล้วตัวเราได้เป็นต้นเหตุให้คนอื่น
หรือสรรพสัตว์ต้องสูญเสียหรือพลัดพรากบ้างหรือเปล่า

11

พระโอวาทพระโพธิสัตว์อนุศาสน์เมตตาที่ อิ๋งเซียน 8 - 10 พ.ย. 2539

สรรพสัตว์นั้นต่างมีญาณเดียว เป็นญาณพุทธะเหมือนกัน
แต่เป็นเพียงเศษเสี้ยวหนึ่ง ไม่ถึงกับหมดเหมือนอย่างมนุษย์

12

พระโอวาทพระอาจารย์จี้กงเมตตาที่ อิ๋งเซียน 8 - 10 พ.ย. 2539

การจะพ้นจากทะเลทุกข์ได้ต้องทำอย่างไร (บำเพ็ญ)
บำเพ็ญอย่างไร ปกติเราใช้เท้าของเรา ก้าวไปข้างหน้าไหม
คนบำเพ็ญก็คือการก้าวทุกก้าว ต้องระมัดระวังอยู่เสมอ
ข้าวที่เรากินมีชีวิตสัตว์อื่นอยู่หรือเปล่า

13

การทานเจแล้วก็เทากับเป็นการปล่อยสัตว์ที่น่าสงสารเหล่านั้น
ให้มีชีวิตรอดต่อไป

14

เคบเห็นคนฆ่าวัว ฆ่าหมู สัตว์เหล่านั้นเขาทุกข์ทรมานหรือเปล่า
เพราะความอยากของมนุษย์ ใช่ไหม
ถ้าเราตัดความอยากออกไปได้ เขาก็ไม่เจ็บปวด
บางคนคิดว่าสัตว์พวกนั้น ตายก่อนถึงมือเราเสียอีก
แต่ถ้าไม่มีคนทาน เขาจะตายไหม ทุกครั้งที่กิน
นึกถึงเวลาที่เขาถูกฆ่า ถ้านึกอย่างนี้แล้วจะทานลงหรือเปล่า

15

ในบรรดาบาปกรรมทั้งหลายที่คนหลงผิดกระทำไป
การเบียดเบียนฆ่าทำลายชีวิตผู้อื่น ถือเป็นบาปกรรมที่ร้ายแรงที่สุด

16

แม้ว่าเราอยู่บ้าน เราก็ต้องเอาใจกายของเราเป็นเหมือนวัด
ให้ถือศีล ใจของเราต้องดีงาม
กายของเราต้องสะอาด ชีวิตเขาเราอย่ากิน