เ ก ร็ ด ธ ร ร ม ะ
ธรรมะเก็บตก
ตอนที่ 3....ความทุกข์ของมนุษย์ต่างดาว
ในจักรวาลอันกว้างใหญ่ห่างไกลจากโลกของเรา ได้มีเด็กชายคนหนึ่งถือกำเนิดขึ้นบนดาวดวงหนึ่ง เขาเป็นเด็กที่ฉลาดและแข็งแรงมาก แต่เขากลับไม่เคยมีความสุขเลข พ่อแม่และญาติมิตรของเขา ต่างก็พากันทอดถอนใจทุกครั้งที่ได้เห็นเขาเพราะว่าเขามีดวงตาอยู่เพียงคู่เดียวเท่านั้น ใจขณะที่คนบนดาวดวงนั้นมีดวงตาอยู่ด้วยกันสองคู่ ข้างหน้าหนึ่งคู่ และข้างหลังอีกหนึ่งคู่
"การมีดวงตาเพียงคู่เดียวช่างเป้นเรื่องที่น่าอันตรายอย่างยิ่ง หากมีรถมาจากด้านหลังจะหลยก็ไม่ง่าย และหากมีคนจู่โจมมาก็ยากที่จะรู้ตัวได้"
ทุกคนที่ได้เห็ฯศีรษะด้านหลังที่มีแต่เส้นผม แต่ไม่มีดวงตาของเขา ในตอนแรกต่างก็ตกใจ แต่แล้วก็บังเกิดความสงสารและเห็นใจตามา พวกเขาสร้างรถที่ไม่เหมือนใครให้แก่เขา ทดลองคิดค้นอุปกรณ์ที่ทำให้สามารถมองเห็นข้างหลังได้ แต่ถึงอย่างไรก็ยังสู้ดวงตาสองคู่ที่มีมาตั้งแต่กำเนิดไม่ได้
เด็กน้อยผู้น่าสงสารนับวันก็ยิ่งรู้สึกห่อเหี่ยวท้อแท้ เพระาคิดว่าตัวเองพิการ เป็นคนที่ไร้ประโยชน์ อีกทั้งไร้ความสามารถ และเป็นตัวถ่วงของสังคม ถึงแม้ว่าจะเติบโตมาจนอายุได้ยี่สิบกว่าแล้วก็ตาม แต่ก็ยังไม่อาจยอมรับความเป็นจริงนี้ได้
อยู่มาวันหนึ่ง เขามีโอกาสได้ร่วมเดินทางไปกับคณะสำรวจนอกพื้นพิภพไปถึงดาวดวงหนึ่งที่ชื่อว่า "โลก" และเขาก็ต้องตกใจเป็นอย่างมากที่พบว่า คนบนโลกล้วนพิกลพิการเช่นเดียวกับเขาทั้งนั้น
เขาได้ขอร้องพร้อมยืนกรานที่จะอยู่บนโลก และเพียงชั่วเวลาไม่นาน เขาก็ได้หลอมตัวเองเข้าสู่สังคมของมนุษย์โลก และไม่รู้ว่าการมีควงตาน้อยไปหนึ่งคู่ เป็นเรื่องไม่สะดวกหรือพิกลพิการอีกเลย
เขาเริ่มมีความสุข เพราะไม่มีใครที่จะมองเขาด้วยสาตาที่แปลกประหลาดหรือสมเพชเวทนาอีก และที่สำคัญยิ่งไปกว่านั้น จะไม่มีใครให้ความสามารถนำไปเปรียบเทียบกับตัวเองได้อีกต่อไป

การเปรียบเทียบ เป็นสิ่งที่นำไปสู่การแบ่งแยก
และการแบ่งแยก เป็นบ่อเกิดแห่งความทุกข์ทั้งปวง