หญิงสาวได้ไปเรียนต่อปริญญาโทที่ต่างประเทศแล้ว
ก่อนไปเธอได้สัญญากับแฟนหนุ่มของเธอว่า จะเรียนให้จนภายในหนึ่งปี
แล้วจะกลับมาแต่งงานกับเขา
ชายหนุ่มตั้งหน้าตั้งตารอคอยหญิงสาว เขาส่งจดหมายไปวันเว้นวัน
และทุกอาทิตย์ ชายหนุ่มจะต้องโทรศัพท์ไปหา เป็นอย่างนี้ไม่เคยขาด
ในเวลาที่เขารู้ว่าหญิงสาวเป็นไข้ไม่สบาย เขาก็จะเป็นทุกข์มากเหมือนมีไฟกำลังสุมทรวง
พูดสายไปก็ร้องไห้ไป บางครั้งถึงกับคุกเข่าลงกับพื้นแม้ว่าจะห่างกันคนละฟากฟ้า
เพื่อขอร้องให้หญิงสาวดูแลสุขภาพของตัวเองให้ดี
ปีกว่าให้หลัง หญิงสาวเรียนจบปริญญาโทสมความตั้งใจและได้แต่งงานกับเพื่อนนักศึกษาในคณะเดียวกันที่ต่างประเทศ
"่ความรักของเขาทำให้ฉันซาบซึ้งมาก" หญิงสาวบอกกับเพื่อนๆ
ร่วมคณะในวันที่เธอแต่งงาน
"ทว่า ในขณะที่ฉันเดินออกมาจากห้องเรียน แล้วต้องยืนตัวสั่นเป็นเจ้าเข้าอยู่ท่ามกลางหิมะที่กำลังตกหนักนั้น
มีแต่รถของสามีในปัจจุบันของฉันเท่านั้น ที่แล่นมาจอดตรงหน้าเสมอ"
ชนเผ่าดั้งเดิมที่อาศัยอยู่บนเกาะแห่งหนึ่ง มีความแร้นแค้นลำบากในการดำรงชีวิตเป็นอย่างมาก
จนบางครั้งพวกเขามีอาหารกินเพีงมื้อเดียวในหนึ่งวันเท่านั้น
รัฐบาลได้จัดส่งเมล็ดพันธุ์พืชไปให้ อีกทั้งยังได้ส่งผู้เชี่ยวชาญทางการเกษตรไปสอนพวกเขาในการทำเกษตรกรรม
ผู้เชี่ยวเพิ่งจะจากไป ชาวเผ่าบนเกาะก็เอาเมล็ดพันธุ์พืชทั้งหมดหุงเป็นข้าวสุก
แล้วกินกันจนเรียบ
"ปลุกข้าวช้าเกินไป กว่าจะกินได้ต้องรออีกนานทีเดียว
สู้หัวเผือกหัวมันที่เราปลูกก็ไม่ได้ ไม่ว่าจะโตเต็มที่หรือยัง
ดึงขึ้นมาก็กินได้ทันที" หนึ่งในชาวเผ่าที่อาศัยอยู่บนเกาะกล่าว
"ก็ตอนนี้ฉันหิวแล้วนี่"
ไม่ว่าอุดมการณ์จะสูงส่งเพียงใด
ความรักจะยิ่งใหญ่แค่ไหน
ก็ไม่ควรมองข้ามความต้องการของมนุษย์
ในโลกแห่งความเป็นจริงนี้ไป