พระสงฆ์ 3 รูปพบกันโดยบังเอิญที่วัดร้างแห่งหนึ่ง
"อะไรเป็นสาเหตุให้วัดนี้รกร้างว่างเปล่าเช่นนี้?"
ไม่รู้ว่าใครเป็ฯผู้เริ่มคำถาม
"คงเป็นเพราะพระในวัดไม่มีความศรัทธา จึงทำให้พระโพธิสัตว์ไม่ศักดิ์สิทธิ์"
พระสงฆ์ ก. กล่าว
"คงเป็เพราะพระในวัดไม่ขยันขันแข็ง ทรัพย์สินของวัดจึงไม่เพิ่มพูน"
พระสงฆ์ ข. กล่าว
"คงเป็เพราะพระในวัดไม่มีความสำรวมนบนอบ ญาติโยมจึงมีไม่มาก"
พระสงฆ์ ค. กล่าว
พระสงฆ์ทั้งสามต่างถกเถียงกันอยู่นาน แต่ก็ยังหาข้อสรุปไม่ได้
ในที่สุดจึงได้ตัดสินใจที่จะพักอาศัยอยู่ที่วัด เพื่อช่วยบูรณะ
ตามแต่กำลังความสามารถของตน และก็เพื่อดูว่าใครจะประสมผลสำเร็จมากที่สุด
พระสงฆ์ ก. จึงเริ่มกราบไว้สวดมนต์
พระสงฆ์ ข. ก็ทุ่มเทแรงกายทาสีซ่อมแซมวัด
ส่วนพระสงฆ์ ค. ก็เรี่ยไรบอกบุญแสดงธรรมเทศนา
ในเวลาเียงไม่นาน ญาติโยมก็เริ่มหลั่งไหลมานมัสการ กราบไว้กันอย่างไม่ขาดสาย
ทำให้วัดแห่งกลับคืนสู่ความอีกครั้ง
"เป็นเพราะฉันกราบไหว้ด้วยจิตศรัทธา พระโพธิสัตว์จึงเมตตาแสดงปาฏิหาริย์"
พระสงฆ์ ก. กล่าว
"เป็นเพราะฉันขยันดูแลบริหารงานในวัดต่างหาก จึงทำให้วัดนี้มีแต่ความบริบูรณ์เพียบพร้อม"
พระสงฆ์ ข.พูดบ้าง
"เป็นเพราะฉันแสดงธรรมออกโปรดสั่งสอนไปทั่วต่างหาก จึงทำให้มีญาติโยมมากมาย"
พระสงฆ์ ค. แย้งขึ้น
พระสงฆ์ทั้งสามต่างถกเถียงกันคอเป็นเอ็น ไม่มีใครคิดยอมใคร
ความเจริญเฟื่องฟูจึงได้เริ่มเสื่อมหายไป
ในวันที่พระเขาตัดสินใจแยกย้ายกันไปคนละทิศละทางนั้น พวกเขาได้ข้อสรุปที่เหมือนกันว่า
:
สาเหตุที่วัดร้างนั้น ไม่ใช่เพราะพระสงฆ์ไร้ความศรัทธา ไม่ใช่เพราะไม่ขยัน
ยิ่งไม่ใช่เพราะไม่มีความสำรวมนบนอบ แต่เป็นเพราะ...
พระสงฆ์ไม่สมานฉันท์ต่างหาก