ในตอนเย็นของวันขึ้นปีใหม่
ขณะที่ครอบครัวหนึ่งกำลังรับประทานอาหารกันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา
ผู้เป็นพ่อก็ได้ถามลูกของเขาทั้ง 3 คนว่า
"พวกลูกๆ หวังอะไรในปีให่นี้กันบ้าง ไหนลองพูดออก มาให้พ่อฟังบ้างซิ
ดูว่าของใครจะวิเศษที่สุด"
"ผมหวังว่าจะสามารถสอบได้ที่หนึ่งทุกวิชาครับ!"
ลูกชายคนโตที่เพิ่งขึ้นชั้นมัธยมกล่าว
"ส่วนผมหวังว่าตลอดปีใหม่นี้ จะไม่ทำให้พ่อแม่ต้องโมโหครับ!"
ลูกชายคนที่สองที่อยู่ชั้นประถมกล่าว
"เอ่อ...หนูไม่หวังอะไรทั้งนั้นค่ะ!" ลูกสาวคนสุดท้องกล่าว
อย่างตะกุกตะกัก
ทุกคนจึงต่างจ้องมองเด็กสาวด้วยความแปลกใจ
"หนูรู้แต่เพียงว่า จะต้องเก็บเงินเพื่อซื้อหนังสือนิทานสักชุดหนึ่งให้ได้!"
พอได้ฟังดังนั้น ทุกคนในบ้านต่างก็ปรบมือกันอย่างเกรียวกราว
เพราะว่าในขณะที่ทุกคนได้แค่เพียง "หวัง" เด็กน้อยคนนี้กลับติดสินใจที่จะ
"ทำ" แล้ว
คนสมัยนี้ส่วนมากต่างก็มักทอดถอนใจ
กับความเสื่อมโทรมของสังคม
กับจิตใจของมนุษย์ที่ตกต่ำ
กับแบบแผนอันดีงามที่กำลังสูญหาย
โดยได้แต่ "หวัง" ที่จะให้ทุกอย่างดีขึ้น
แต่น้อยคนนักที่จะกระโดดลงไป
"ทำ" การกอบกู้และปฏิรูปกันอย่างจริงจัง