|
อุปสรรค 4 ในการรับธรรมมีดังนี้ :
1. เกิดกายเป็นมนุษย์ยาก
การได้เกิดกายมาเป็นมนุษย์นั้นแสนจะยาก เนื่องจากมนุษย์เป็นสัตว์ประเสริฐที่สูงส่งที่สุดในบรรดาสรรพสัตว์ เพราะมนุษย์มีธรรมญาณที่วิเศษแยบยล ธรรมญาณที่ว่านี้ อาศัยกายเนื้อเป็นที่สถิต ส่วนกายเนื้อต้องอาศัยธรรมญาณเพื่อดำรงชีวิต กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ กายแท้ซ่อนเร้นอยู่ในกายสมมุติ และกายสมมุติก็ไม่เคยห่างจากกายแท้เลย
สรุปก็คือกายแท้ประกอบกับกายสมมุติจึงก่อเกิด "ชีวิต"
พระสารีบุตรจึงกล่าวว่า :
"รูปไม่ต่างกับความว่าง ความว่างก็ไม่ต่างกับรูป..."
ธรรมญาณ ต้องอิงอาศัยรูปกายในการบำเพ็ญเพื่อหลุดพ้น ต้องอาศัยกายสมมุติบำเพ็ญจิตเดิมแท้ หากไร้ซึ่งกายสังขารแล้วจะบำเพ็ญให้หลุดพ้นได้อย่างไร ?
เมื่อเป็นเช่นนี้ เราจึงควรถนอมรักษากายสังขารนี้ไว้ ! โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ผู้ที่มีโอกาสได้เกิดกายเป็นมนุษย์ ยิ่งสมควรสำรวมระมัดระวังอย่าได้ก่อบาปสร้างเวร หากหนี้บาปล้นฟ้า ชาติหน้าก็ต้องเกิดในอบายภูมิ และเมื่อได้สูญเสียกายเนื้อไป ก็ยากที่จะได้รับวิถีธรรม
ดังที่กล่าวไว้ว่า :
"ได้เกิดกายเป็นมนุษย์แสนยาก.."
2. เกิดกายในมัชฉิมประเทศยาก
มัชฉิมประเทศในที่นี้ หมายถึงประเทศแถบเอเซีย การได้เกิดกายในภาคเอเซียกลางนั้นแสนยาก
วิถีธรรม เป็นมัชฌิมาปฏิปทา (ทางสายกลาง) เป็นที่สุดของความบริสุทธิ์ ความเที่ยงธรรม และความงดงาม มีความยุติธรรมไม่เอนเอียง สถิต ณ แถบเอเซียกลาง ซึ่งเป็นใจกลางของฟ้าดิน และเป็นศูนย์กลางของสหโลกธาตุ ประเทศจีนในสมัยโบราณจึงมีชื่อที่เรียกกันว่า "แดนกลาง" หรือ "มัชฌิมประเทศ" หรือ "จีนกลาง" ฯลฯ
คำว่า "กลาง" นั้น เป็นรากฐานของฟ้าดิน ฉะนั้นประเทศจีนจึงตั้งอยู่ ณ ใจกลางที่สุดของโลก ในอดีตมีภูเขาสูงที่ชื่อ "เขาพระสุเมรุ" ซึ่งมีภายหลังเรียกอีกชื่อว่า "เขาคุนหลุนซัน" เขาลูกนี้มียอดเขาที่สูงที่สุดในโลก ต่อมาจึงได้รับการขนานนามว่า "เป็นชายคาของโลก"
นอกจากนี้ ลักษณะพื้นภูมิของโลก ยังมีแหล่งกำเนิดมาจาก "เขาคุนหลุนซัน" ตามที่มีบันทึกว่า : "เบื้องบนของเขาคุนหลุนซัน คือ "แม่น้ำเทียนเหอ" น้ำในแม่น้ำเทียนเหอได้ไหลลงมาสู่เขาคุนหลุนจากนั้นได้ไหลเข้าแม่น้ำฮวงโห (แม่น้ำเหลือง) และมหาสมุทร ลักษณะของลุ่มแม่น้ำฮวงโหมีดินเหลืองจำนวนมาก ทำให้น้ำในแม่น้ำฮวงโหต้องมีลักษณะขุ่นเหลืองอยู่ชั่วนาตาปี อย่างไรก็ตาม ยามใดเมื่อมีพระอริยเจ้าทรงอุบัติมา หรือมีอริยกษัตริย์ขึ้นครองราชย์ ยามนั้นน้ำในแม่น้ำฮวงโหจะใสสะอาดเป็นเวลาหลายวัน ทั้งเพื่อแสดงให้เห็นเป็นศุภนิมิต
จากตรงนี้จึงเห็นได้ว่า จากแม่น้ำเทียนเหอสู่เขาคุนหลุนซันจรดแม่น้ำฮวงโห คือศูนย์กลางของฟ้าดิน และมีสีเหลือง (ชนผิวเหลือง)เป็นสัญลักษณ์
เนื่องจาก ประเทศจีนตั้งอยู่ใจกลางของฟ้าดิน เมื่อพระอภิภูเจ้าทรงสร้างจักรวาล ประทานชีวิตแก่สรรพสิ่ง จึงได้เริ่มต้นจากแถบมัชฌิมประเทศซึ่งมีประเทศจีนเป็นหลัก ฉะนั้นจะเห็นได้ว่าไม่ว่าจะเป็นวิวัฒนาการของมนุษยชาติ หรือจะเป็นการค้นพบทางวัตถุโบราณที่มีความเก่าแก่ที่สุด ล้วนเป็นของประเทศจีนทั้งนั้น รวมไปถึงการที่ฟ้าเบื้องบนทรงประทานวิถีธรรมลงปกโปรดทุกยุคสมัย ก็เริ่มปกโปรดจากทางประเทศจีนก่อน ซึ่งก็เป็นแหล่งอริยธรรมโบราณ และเป็นต้นกำเนิดแห่งพงศาธรรมอีกด้วย
เพราะฉะนั้น หากไม่ได้เกิดกายทางแถบเอเซียตอนกลาง โอกาสที่จะได้รับวิถีธรรมก็คงจะยากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทรอีก
จึงกล่าวได้ว่า :
"เกิดกายในมัชฌิมประเทศยาก"
3. ได้พบวาระยุคสามยาก
การได้พบพานกับวาระยุคสามที่ว่านี้ หมายถึงการได้พานพบกับ "ยุคสามปลายกัป" หรือการได้เกิดทันการเบิกดิถีแห่งธรรมกาลยุคสาม หรือที่เรียกว่าเป็น "ยุคที่มีทั้งศุภวาระและมหันตภัย" ลงมาพร้อมกัน
ยุคสามที่กล่าวข้างต้น ประกอบด้วย ยุคเขียว ยุคแดง และยุคขาว อย่างไรก็ดี วิถีธรรมจะไม่ลงโปรดหากไม่ใช่วาระอันควร และจะไม่ถ่ายทอดหากไม่ใช่บุคคลที่มีคุณสมบัติพร้อมยกตัวอย่างเช่น คนป่วยที่มีอาการสาหัสจำเป็นต้องอาศัยยามารักษา ด้วยเหตุนี้ ยามีขึ้นเพราะโรคภัยฉันใด วิถีธรรมลงโปรดก็เพื่อกอบกู้ภัยพิบัติฉันนั้น
เนื่องจากกาลเวลาฟ้าได้ดำเนินมาถึง ธรรมกาลยุคขาวหรือยุคสามปลายกัป ซึ่งเป็นยุคที่ภัยทั้ง 3 (อัคคีภัย วาตภัย อุทกภัย) และความวิบัติทั้ง 8 (น้ำ ไฟ ศาตราวุธ สงคราม แห้งแล้ง น้ำท่วม ทุพภิขภัย และพืชผลเสียหาย) เกิดขึ้นพร้อมกับอีกทั้ง "เก้าเก้าแปดสิบเอ็ดมหันตภัยร้าย" และ "เจ็ดเจ็ดสี่สิบเก้าวันแห่งรัตติกาล" ที่ใกล้เข้ามา ซึ่งภัยทั้งหลายนี้ล้วนเป็นวินาศกรรมครั้งใหญ่ที่สุดในประวัติการณ์ของโลก
ถึงกระนั้นก็ตาม มีเพียง "พระสัทธรรมแท้" เท่านั้นสามารถกอบกู้มหันตภัยครั้งใหญ่นี้ได้
เพราะเหตุนี้ พระอนุตตรธรรมเจ้า จึงได้มีพระมหากรุณาธิคุณทรงประทานวิถีธรรมแท้อันเป็นสิ่งที่ล้ำค่า เพื่อฉุดช่วยมวลธรรมญาณ ปกโปรดเวไนยในยุคสาม อีกทั้งกอบกู้วินาศภัยในวาระสุดท้ายที่กำลังใกล้เข้ามาทุกวินาที หากไม่ใช่เป็นเพราะ ธรรมกาลยุคขาวที่ได้สนองตามเกณฑ์วาระของการปกโปรด ก็ยากที่จะได้รับธรรมแท้
จึงกล่าวว่า :
"การได้พบวาระยุคสามยาก" นั่นเอง !
4. พบพระสัทธรรมยาก
พระสัทธรรมยาก หมายถึง ธรรมแท้ที่บริสุทธิ์ และสามารถช่วยเวไนยให้หลุดพ้นจากการเวียนว่ายตายเกิด
ฉะนั้น การได้พบพานกับพระสัทธรรมนั้นจึงเป็นเรื่องที่ยากแสนยากเสียจริงๆ
แต่ในธรรมกาลยุคขาว พระสัทธรรมได้ลงโปรดสู่ครัวเรือน ฉุดช่วยสาธุชนคนบุญอย่างกว้างขวาง มนุษย์ทุกคนมีสิทธิเสมอภาคที่จะได้รับวิถีธรรม ซึ่งเป็นบุญวาระมงคลสมัยของชาวโลก เพราะฉะนั้นนอกจากความยากของการได้กายเนื้อ ได้เกิดกายในมัชฌิมประเทศและได้พบวาระยุคสามแล้ว ความยากอีกประการหนึ่งของผู้รับธรรมก็คือ "ได้พบพระสัทธรรมยาก"
จริงอย่างที่ว่า :
"ความยากทั้งสามอาจได้บรรจบ แต่จะพบความยากท้ายสุดนั้น ยากแสนยาก !"
ลองมาสังเกตดูว่า ประชากรในโลกมีมากมาย ในบรรดาที่ว่ามานี้อยู่ไม่น้อยคนที่มีคุณสมบัติได้ผ่านความยากลำบากทั้งามประการแรกมา แต่ถ้าจะให้คัดเฉพาะผู้ที่ได้พบพระสัทธรรมสดับรับวิถีธรรมนั้นสามารถเปรียบได้ดั่งดวงดาวยามฟ้าสาง นั่นเป็นเพราะเหตุใด ?
สาเหตุหนึ่งอาจเป็นเพราะ วิบากกรรมแต่กาลก่อนประกอบกับเจ้ากรรมนายเวรกีดกัน เหล่านี้ส่งผลให้จิตเดิมต้องมัวหมอง คุณธรรมเดิมทั้ง 8 ต้องเสื่อมทรามไป มิหนำซ้ำยังหลงใหลอยู่กับสุรา นารี พาชี กีฬาบัตร อีกทั้งยังถูกโซ่ตรวนแห่งชื่อเสียง ลาภยศ และความรัก พันธนาการ จึงทำให้รากแห่งธรรมต้องขาดสะบั้นไป หรืออีกสาเหตุหนึ่งอาจจะเป็นเพราะท่ามกลางการปกโปรดทั่วไปในวาระยุคสามนี้ได้มีหมื่นศาสนาอุบัติขึ้นพร้อมกัน มีมิจฉาศาสตร์ และลัทธินอกรีตอีกจำนวนไม่น้อย สร้างความสับสนแก่เวไนย ทำให้ผู้คนคล้อยตาม บ้างแอบอ้างพระนามของสิ่งศักดิ์สิทธิ์เพื่อหวังหลอกลวง หรือมีผู้ที่หลงเดินทางผิดโดยไม่ปฏิบัติตามกฎพุทธระเบียบ ฯลฯ ทั้งหลายนี้ล้วนเกิดขึ้นและมีให้เห็นอยู่มากมายทุกแห่งหน
อันที่จริงแล้ว พระสัทธรรม คือวิถีธรรมแท้ที่เป็น "เอกธรรมปฏิเวธ" ซึ่งหมายถึง ธรรมวิถีที่เป็นหนึ่งเดียว ไม่มีสอง และ ในปัจจุบันกาลวิถีธรรมแท้ได้ลงโปรดสู่ครัวเรือน หากไม่ใช่เป็นผู้โชคดีทั้งอดีตชาติ ปัจจุบันชาติ และอนาคตชาติ รวมทั้งสามชาติ ประกอบกับบุญบารมีของบรรพชนแล้วละก็ อย่างมากก็ได้แต่รู้จักเพียงกราบไหว้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ และในที่สุดอาจต้องเดินไปตามมิจฉาวิถีสู่ประตูมารก็เป็นได้
จึงมีคำกล่าวว่า :
"คลำถูกรากสำเร็จเป็นพระพุทธะ คำผิดรากบำเพ็ญผิดทาง"
ยังกล่าวต่อไปว่า :
"ที่ยากที่สุดในโลก คือ ได้กายสังขาร
ที่ยากที่สุดของกายสังขาร คือ ได้รับวิถีธรรม"
หากไม่ใช่ผู้มีพุทธสัมพันธ์แนบแน่น อาศัยบุญบารมีของบรรพชนปกคลุม ก็ยากที่จะได้พบพานพระสัทธรรมแน่นอน
จึงกล่าวว่า :
"ได้พบพระสัทธรรมยาก"
|