|
การบำเพ็ญต้องอาศัยของปลอมบำเพ็ญจริง
อาศัยรูปลักษณ์พาให้เข้าถึงสัจธรรม หลังจากนั้นแล้ว ต้องขจัดรูปลักษณ์ออกไป
ยึดสัจธรรมบำเพ็ญจริง อย่าได้ยึดมั่นอยู่ในรูปลักษณ์ใดๆ การบำเพ็ญมิใช่เห็นแก่ไมตรีสัมพันธ์ส่วนตัว
เมื่อมีเหตุผลเรายอมรับไว้แต่หากไร้ซึ่งเหตุผลให้ถอนตัวและถอนออกห่างไป
แต่อย่าทำแบบโอ้เอ้เตะถ่วง จนอืดอาดชักช้าไป บำเพ็ญธรรมให้เจริญรอยปราชญ์อริยะ
รู้ผิดรู้แก้ไขหมั่นสร้างความดีให้เพิ่มพูนอย่างต่อเนื่อง ธรรมะอยู่ในตัวเรา
นอกตัวเราไม่พบธรรมจริง เมื่อใดที่ตัวเรายืนหยัดได้อย่างมั่นคงแล้ว
จึงจะสามารถช่วยให้ผู้อื่นได้ถึงพร้อมและมั่นคงด้วย สิ่งที่ไม่พึงปรารถนาอย่ามอบให้ผู้อื่น
ตนเองเป็นผู้กำหนดชะตาชีวิตของตน โชคลาภก็ขอได้จากตนเอง คุณธรรมก็บำเพ็ญจากตัวเอง
จะเป็นปราชญ์อริยะก็ต้องเริ่มจากตนเอง จอมปราชญ์เมิ่งจื้อกล่าวว่า
"มีขอจึงได้มา มีสละจึงเสียไป บำเพ็ญธรรมบำเพ็ญใจ เข้มงวดตนผ่อนปรนต่อผู้อื่น"
ผู้ที่เที่ยงตรงนั้นจะไม่พึงเรียกร้องความเที่ยงตรงจากผู้อื่นจึงไม่มีคำกล่าวโทษผู้อื่น
ดังนั้น สุภาพชนพึงดำรงตนอยู่อย่างสมถะ ไม่วอนขออะไรจากภายนอกแต่จะหันกลับมาขอทุกสิ่งทุกอย่างจากตัวเอง
จึงจะเห็นได้ว่าปราชญ์อริยะเจ้าจะได้รับทุกสิ่งทุกอย่างสมความปรารถนา
|