ระหว่างปี ค.ศ.1898-1899 นักธรณีวิทยาได้ขุดพบเครื่องทองเหลืองจารึกและกระดองเต่าจารึก ที่มณฑลเหอหนัน หมู่บ้านเสี่ยวถุนชุน ซึ่งตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของอำเภออันหยัง ประเทศจีน

ที่อำเภอตุนหวงในมณฑลกันซู่และที่อื่นๆ อีกหลายแห่ง ก็ได้ขุดพบหลักฐานทางโบราณคดีเหล่านี้เช่นกัน

เครื่องทองเหลืองและกระดองเต่าเก่าแก่ ซึ่งมีอายุอยู่ในราวสามพันกว่าปีก่อนเหล่านี้เช่นกัน

เครื่องทองเหลืองและกระดองเต่าเก่าแก่ ซึ่งมีอายุอยู่ในราวสามพันกว่าปีก่อนเหล่านั้น ปรากฏคำจารึกว่า ซั่งตี้ หมายถึง พระเป็นเจ้า ผู้เป็นใหญ่ในชั้นฟ้าเอาไว้

ข้อความที่กล่าวถึงพระเป็นเจ้านั้น แสดงถึงความเทิดทูน บูชา เคารพยำเกรง บ้างแสดงความสำนึกคุณที่พระองค์ทรงปกปักษ์รักษา...

เมื่อพระเป็นเจ้าในชั้นฟ้าทรงมหิธานุภาพยิ่งใหญ่สูงส่งเกินกว่าจะอาจเอื้อมได้เช่นนี้ใครหรือที่รู้ได้ในพระองค์

พระอริยเจ้าเหลาจื้อผู้ทรงเป็นเลิศในทาง จิตใสใจสงบ อยู่เหนือภาวะร่างกายได้ทุกขณะเป็นผู้บอกเราในเรื่องนี้

ในคัมภีร์เต้าเต๋อจิงบทที่ยี่สิบห้าของพระองค์ ได้แสดงให้เห็นภาวะของพระเป็นเจ้าผู้เป็นใหญ่ในชั้นฟ้าด้วยจิตยาณอันวิสุทธิ์ของพระองค์เองที่เข้าึถึงในภาวะนั้นว่า

"ท่ามกลางมหาจักรวาลหมื่นโลกธาตุมีสิ่งอันรวมตัวอยู่

สิ่งนั้นดำรงอยู่ก่อนฟ้าดินจะเกิดมี เป็นภาวะอันสงัดเงียบ ปราศจากจากรูปลักษณ์สรรพสำเนียง

เป็นอยู่อย่างนั้นเรื่อยไปไม่ผันเปลี่ยน เวียนอยู่อย่างสุขุมมั่นคง

จากคุณสมบัติอันเป็นพระผู้สร้าง นับเป็นมารดาอันได้ก่อเกิดสรรพสิ่ง

เรามิรู้ได้ในนามนั้น จึงจำต้องกำหนดชื่อว่า เต๋า (ธรรมะ)

จากคุณสมบัติซึ่งคลุมครอบรอบรายไม่มีที่ว่างเว้น จนมิอาจประมาณขอบเขตได้ในมหาจักรวาล จึงจำต้องกำหนดชื่อว่า ต้า ยิ่งใหญ่อนุตตรที่สุดแห่งความวิเศษสูงส่งเลิศล้ำ

อนุตตรภาวะอันยิ่งใหญ่นั้น วาบวับลับหายดังสายฟ้า จึงจำต้องกำหนดชื่ออีกว่า ซื่อ ผ่านหายเหนือกว่าการสัมผัสรับรู้ใดๆ

แม้มหาจักรวาลจะกว้างใหญ่เพียงใด อนุตตรภาวะนั้นก็เข้าถึงไปถึง จึงจำต้องกำหนดชื่ออีกว่า เอวี่ยน ไกลยิ่งเหนือขอบเขตเหนือการกำหนดรู้ได้ในความมีอยู่

อนุุตตรภาวะนั้นไปและมาโดยมิได้หายสูญ จึงจำต้องกำหนดชื่อว่า ฝั่น กลับคืน ลี้ลับมหัศจรรย์เหมือนมีอยู่แต่ไม่มี เหมือนไม่มีแต่มีอยู่"

ข้อความที่พระอริยเจ้าเหลาจื้อพยายามจะถ่ายทอดให้ ชนรุ่นหลังรับรู้ความมีอยู่ของพระเป็นเจ้านั้น เป็นการถ่ายทอดที่สัมผัสรับรู้ได้ด้วยวิสุทธิญาณของพระองค์เองเช่นเดียวกับวิสุทธิญาณของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ที่รู้ถ้วนถึงทุกสิ่งทุกอย่าง อันได้ชื่อว่า "สัพพัญญู" ซึ่งแน่นอนชนรุ่นหลังที่มีระดับได้โปรดแสดงไว้ด้วยความรู้สึกนึกคิด และความเข้าใจในระดับต่างกัน

ฉะนั้น สามพันกว่าปีล่วงเลยมา ข้อความที่แสดงให้เห็นถึงความมีอยู่ของพระเป็นเจ้า เราจึงไม่อาจเข้าใจ ไม่อาจสัมผัส รู้ได้ในภาวะสัจธรรมความเป็นจริงที่มีอยู่นั้น เช่นประโยคที่ว่า

ท่ามกลางมหาจักรวาลหมื่นโลกธาตุมีสิ่งอันรวมตัวอยู่

คำว่า "มหาจักรวาลหมื่นโลกธาตุ"

มหาจักรวาลหมื่นโลกธาตุนี้ ชนรุ่นหลังได้แต่จินตนาการจากภาพยนตร์ที่เกี่ยวกับยุคอวกาศ เช่น สตาร์วอร์ ซึ่งก็เป็นเพียงความเข้าใจที่ได้จากรูปธรรมอันจำกัดขอบเขตเท่านั้น ไม่สามารถซาบซึ้งต่อภาวะอันล้ำลึกวิเศษแยบยลนั้นได้

มีสิ่งอันรวมตัวอยู่

แสดงว่าไม่อาจกำหนดบอกเล่าให้เห็นความแยบยลล้ำลึก และรูปลักษณ์อันวิเศษนั้นได้

สิ่งนั้นดำรงอยู่ก่อนฟ้าดินจะเกิดมี

แสดงให้เห็นว่า ฟ้าดินโลกนี้เป็นเพียงส่วนเล็กๆ ที่อาศัยอยู่ใน "สิ่งอันรวมตัวอยู่นั้น" ซึ่งมีมาก่อนที่ฟ้าดินโลกนี้จะเกิดมี

เป็นภาวะอันสงัดเงียบปราศจากรูปลักษณ์สรรพสำเนียง

ในเมื่อสิ่งอันรวมตัวอยู่นั้น "เป็นภาวะล้ำลึกเกินกว่าจะใช้นัยต์ตาดูหูฟังได้" การจะสัมผัสรับรู้ความมีอยู่เป็นอยู่ของสิ่งนั้นได้ จึงมีแต่ วิสุทธิญาณโปร่งใส ที่เป็นสภาวะเดียวกันกับ "สิ่งอันรวมตัวอยู่" นั้นเท่านั้น

เป็นอยู่อย่างนั้นเรื่อยไปไม่ผันเปลี่ยน

แสดงว่าสิ่งนั้นไม่ใช่วัตถุธาตุ จึงเป็นสภาวะะรรมที่อยู่เหนือกาลเวลา อันเป็นอมตะภาวะอยู่อย่างนั้น

เวียนอยู่อย่างสุขุมมั่นคง

แสดงว่าสิ่งนั้นมิใช่อยู่ตายตัว แต่ทรงพลังลุ่มลึก และสามารถแผ่พลานุภาพลุ่มลึก และสามารถแผ่พลานุภาพลุ่มลึกนั้นเรื่อยไปโดยมิอาจประมาณ

คงจะเป็นความลำบากใจอย่างยิ่งยวดของท่านเหลาจื้อ ในการจะแสดงความหมายด้วยคำพูดให้ออกมาเป็นรูปธรรมอย่างชัดเจน ซึ่งเราจะเห็นได้จากข้อความที่ท่านเหลาจื้อได้พยายามจะบอกให้เรารู้ว่า พระเป็นเจ้าผู้เป็นใหญ่ในชั้นฟ้านั้น ศักดิ์สิทธิ์ สูงส่ง ยิ่งใหญ่ วิเศษแยบยล ล้ำลึกจนเกินกว่าจะใช้ภาษาพูดคำหนึ่งคำใดกำหนดให้เรียกขานอย่างถูกต้องได้

ในคัมภีร์คุณธรรมเต้าเต๋อจิง ปฐมบทจึงแสดงไว้แต่ต้นว่า

เต๋า (ธรรมะ) ที่บอกเล่าได้มิใช่เต๋าอันแท้จริง

ชื่อที่เรียกขานได้มิใช่ชื่ออันแท้จริง

คำบอกเล่า และชื่อเป็นเพียงสิ่งสื่อความ ไม่อาจเข้าถึงธาตุแท้ความเป็นจริงได้

ผู้มีจิตใสใจสงบอยู่เหนือภาวะร่างกายเท่านั้นที่เข้าถึงเต๋า (ธรรมะ) เพราะขณะนั้น เขาเองก็คือเต๋า (ธรรมะ)

**************************************